ตระกูลเย่ไร้หนทางไปต่อแล้วจริง ๆ
ราคาหุ้นของบริษัทเย่ร่วงลงอย่างหนัก เจ้าหนี้พากันมาทวงหนี้ ส่วนพนักงานก็ทวงเงินเดือน
เย่จื้อหย่วนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ค่ารักษาตัวในโรงพยาบาลของบิดาเย่ เจียงเฉินก็เป็นคนสำรองจ่ายให้
ทว่าสถานการณ์ของเจียงเฉินเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
พอข่าวว่าชาจิ่วตั้งครรภ์แพร่ออกไป พี่ชายทั้งเจ็ดของเจียงเฉินต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า
แต่ก่อนประคบประหงมเขาเพียงใด บัดนี้ก็พากันพูดจาเหน็บแนม เยาะเย้ยถากถางสารพัด
บิดามารดาเจียงที่เคยมีน้ำใจให้เขา ก็เริ่มเย็นชาขึ้นเช่นกัน
เย่เนี่ยนเอินคาดว่าแม้แต่การรับช่วงกิจการเล็ก ๆ ของตระกูลตน ก็คงเป็นเรื่องยาก
นางจึงจำต้องลงมือในขั้นสุดท้าย หลอกหยุนอวี้ชิงให้ดื่มน้ำผลไม้ผสมยานอนหลับ ทำให้นางหมดสติ แล้วพาตัวมาที่ตระกูลเจียง ส่งมอบให้อยู่ในมือชาจิ่ว
หยุนอวี้ชิงที่หมดสติถูกหมิงเฉิงโยนลงบนพื้นเย็นเฉียบ ศีรษะกระแทกพื้นจนปูดบวม นางครางด้วยความเจ็บปวดอย่างไร้สติ
เมื่อเวินเสียนฉีเห็นใบหน้านั้น รอยแผลจากบุหรี่จี้บนผิวหนังก็เริ่มคันยุบยิบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ความหวาดกลัวและขยะแขยงในความทรงจำค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาตามแผ่นหลัง
“อย่ากลัวไป” เสียงสงบนิ่งของชาจิ่วดังขึ้น แฝงความหมายปลอบประโลมใจ
เวินเสียนฉีสูดหายใจเข้าลึก ๆ
กลิ่นมะลิจาง ๆ จากกายพี่สาวทำให้เขารู้สึกสงบใจ
เงามืดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเติบโต ก็เริ่มเลือนหายไปทีละน้อย
หมิงเฉิงยกกะละมังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำเย็นเข้ามา แล้วสาดลงบนตัวหยุนอวี้ชิงโดยตรง
“อืม...” หยุนอวี้ชิงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
นางฝืนลืมตา ภาพตรงหน้าเลือนราง เห็นเพียงเงาคนที่คล้ายฮูหยินเย่เดินเข้ามาหานางอย่างช้า ๆ
“เวินเอ๋อร์หย่า...” หยุนอวี้ชิงจำชาจิ่วผิดว่าเป็นฮูหยินเย่
รูปร่างหน้าตาของชาจิ่วกับฮูหยินเย่คล้ายคลึงกันถึงเจ็ดแปดส่วน