คุณชายน้อยยกมือที่กำแน่นขึ้นสูงจนแทบจะแนบใบหน้าของชาจิ่ว
เขาคลายมือออก ตั๊กแตนสีเขียวตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ชาจิ่วอย่างดุดัน
มุมปากของคุณชายน้อยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางจนแทบสังเกตไม่เห็น
ทว่าฉากที่เขาจินตนาการว่าจะได้เห็นนางกรีดร้องกลับไม่เกิดขึ้น
ชาจิ่วคว้าตั๊กแตนตัวนั้นไว้ได้อย่างใจเย็นและรวดเร็ว
ชั่วพริบตาถัดมา นางหัวเราะเบา ๆ พลางแหวกคอเสื้อของคุณชายน้อย แล้วโยนตั๊กแตนเข้าไปข้างใน
“อ๊า—ฮือ—”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องไห้โฮ
เสียงเอะอะในห้องโถงทำให้สองแม่ลูกที่กำลังสนทนากันอยู่ในห้องหนังสือแตกตื่น
เจียงถิงซวี่กังวลว่าชาจิ่วอาจเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงเร่งลงไปดู
ท่านลุงเฉินช่วยนำตั๊กแตนออกจากเสื้อของคุณชายน้อยแล้ว ทว่าผิวอันบอบบางของเขาถูกกัดไปหลายแห่ง ทั้งแดงทั้งบวม
คุณชายน้อยพุ่งเข้าไปซบอ้อมแขนฮูหยินผู้เฒ่าเจียง ร้องไห้ฟ้องว่า “ท่านอาสะใภ้โยนตั๊กแตนใส่เสื้อข้า…”
ท่านลุงเฉินรีบเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ
เดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็ไม่ชอบชาจิ่วอยู่แล้ว ยามนี้จึงยิ่งอัดอั้นด้วยโทสะเต็มอก แต่ก็ไม่อาจโกรธเคืองสตรีมีครรภ์ได้
นางข่มความขุ่นเคืองไว้ แล้วกล่าวกับชาจิ่วด้วยน้ำเสียงสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ชิงฮวน เด็กน้อยชอบเจ้า ถึงได้มอบของรักให้ เขายังไม่รู้ความ อย่าได้ถือสาเกินไป”
เด็กคนนี้ชื่อเจียงหนาน มาอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเจียงตั้งแต่อายุเพียงขวบเศษ ทั้งปากหวานและว่าง่าย จึงเป็นที่โปรดปรานของนางยิ่งนัก
เจียงหนานสะอื้นพลางกล่าวขอโทษ สีหน้าดูน่าสงสารจับใจ “ขออภัยท่านอาสะใภ้ ข้าชอบท่านมากเกินไป จึง…”
ชาจิ่วหัวเราะเบา ๆ “เขาเอาตั๊กแตนมาขู่ข้า นี่ไม่ใช่ความไม่รู้ความ แต่เป็นเจตนาร้าย”
ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่เคยถูกคนรุ่นหลังโต้เถียงเช่นนี้ สีหน้าของนางจึงไม่น่ามองขึ้นมา
เจียงถิงซวี่กวาดตามองชาจิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังวล ครั้นแน่ใจว่านางปลอดภัยดี สีหน้าจึงค่อยคลายลงเล็กน้อย