สองเดือนต่อมา
เย่จื้อหย่วนได้รับการปล่อยตัวแล้ว
สหายของเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเย่ในช่วงที่ผ่านมาให้ฟัง
หลังฟังจบ ในใจของเขาพลันรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า บิดาผู้เปี่ยมเมตตาของตนจะทำเรื่องใจดำเช่นนี้ได้
ถึงกระนั้น เขาก็ยังไปเยี่ยมบิดาที่โรงพยาบาล
“จื้อหย่วน...” บิดาของเขาดูชราลงมาก ใบหน้าซูบตอบ น้ำตาคลอหน่วย
“แม้พ่อจะผิดต่อแม่ของเจ้า และผิดต่อชิงฮวน แต่พ่อไม่เคยผิดต่อเจ้าและตระกูลเย่ เจ้าไปขอร้องชิงฮวน ให้ช่วยตระกูลเย่สักครั้งเถิด”
นับแต่ข่าวที่ว่าตระกูลเย่ถูกโครงการเมืองปี้ไห่ผูกมัดเงินทุนทั้งหมดแพร่ออกไป บรรดาเจ้าหนี้ต่างก็พากันมาทวงหนี้ก่อนกำหนด
ทว่าเงินของตระกูลเย่ ตลอดจนบริษัทและทรัพย์สินส่วนตัวของเย่จื้อหย่วน ล้วนถูกสูบจนเกลี้ยงแล้ว จะยังหาเงินจากที่ใดได้อีก?
เย่จื้อหย่วนถอนหายใจด้วยความจนใจ สุดท้ายจึงทำได้เพียงเดินทางไปตระกูลเจียงตามลำพัง
บังเอิญพบชาจิ่วกำลังจะออกจากบ้าน
ท่านลุงเฉินเตรียมรถไว้เรียบร้อยแล้ว เขามองเย่จื้อหย่วนซึ่งมาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนเอ่ยถามว่า
“ฮูหยิน จะออกเดินทางหรือไม่? หากไปลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัยจิงต้า ควรไปล่วงหน้าหนึ่งชั่วยามเพื่อหลีกเลี่ยงช่วงที่ผู้คนพลุกพล่าน”
เจียงถิงซวี่กับชาจิ่วจดทะเบียนสมรสกันแล้ว
คำเรียกของท่านลุงเฉินจึงเปลี่ยนจาก “คุณหนูเย่” เป็น “ฮูหยิน”
เวลานี้ เย่จื้อหย่วนมองชาจิ่วด้วยความประหลาดใจ “ไปลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัยจิงต้า? เจ้าเข้าเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยจิงต้าได้หรือ?”
ชาจิ่วยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ใช่ ข้าสอบเข้าได้แล้ว ต้องขอบคุณที่วันนั้นเจ้าเพียงจับข้าขังไว้ ไม่ได้หักมือข้าเพื่อแก้แค้นแทนน้องสาวผู้เป็นที่รักของเจ้า”
เย่จื้อหย่วนรู้สึกกระอักกระอ่วน “ข้าไม่รู้...”
“เจ้าไม่รู้อะไร?” ชาจิ่วเอ่ย “ไม่รู้ว่าเย่เนี่ยนเอินไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า หรือไม่รู้ว่าข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้าได้?”
“ขออภัย” เย่จื้อหย่วนก้มหน้าสำนึกผิด
“ไร้ประโยชน์ เย่จื้อหย่วน” ชาจิ่วมองความรู้สึกผิดที่มาช้าไปของเขาอย่างเย็นชา “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ อย่าเสียเวลาข้า”