หยุนอวี้ชิงกลัวว่าบิดาของเย่เนี่ยนเอินจะรู้ว่านางเก็บเวินเสียนฉีไว้เป็นหลักประกัน จึงเปลี่ยนเพศของเวินเสียนฉีตั้งแต่ยังเล็ก แล้วเลี้ยงดูเขาในฐานะเด็กชาย
เพื่อนบ้านละแวกนั้นจึงต่างคิดว่าเขาเป็นเด็กผู้ชาย
บรรดาชายที่หยุนอวี้ชิงพากลับบ้านก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน แต่ในแง่หนึ่ง เรื่องนี้กลับช่วยปกป้องเขาจากการถูกชายเหล่านั้นคุกคาม
ทว่าเมื่อเขาเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เพราะยุ่งกับการเรียนจนไม่มีเวลาตัดผม หน้าม้าที่ยาวระต้นคอทำให้ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขาดูคล้ายผู้หญิงยิ่งขึ้น จนไปสะดุดตาชายขี้เมาคนหนึ่งที่เป็นชู้ของหยุนอวี้ชิงและบุกมาถึงบ้านโดยพลการ
ชายชู้ของหยุนอวี้ชิงพุ่งเข้ากดเวินเสียนฉีลงกับพื้น ไม่ว่าเขาจะร้องไห้หรือดิ้นรนอย่างไรก็หนีไม่พ้น
ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะสมปรารถนา หยุนอวี้ชิงก็พาเย่เนี่ยนเอินกลับมาพอดี
“สวรรค์!”
หยุนอวี้ชิงรีบยกมือปิดตาเย่เนี่ยนเอินด้วยความสงสาร กลัวว่าสิ่งสกปรกโสมมเหล่านี้จะทำให้ลูกสาวสุดที่รักของนางแปดเปื้อน
“ไสหัวไป ไสหัวไป วันนี้ข้าไม่มีเวลามาสนใจเจ้า” หยุนอวี้ชิงกระชากชายชู้ให้ลุกจากตัวเวินเสียนฉี แล้วผลักไสออกไปนอกประตู
เวินเสียนฉีมีบาดแผลเต็มตัว ดวงตาคลอหยาดน้ำตา ทว่าเขากลับลืมสายตาที่เย่เนี่ยนเอินมองเขาในวันนั้นไม่ลง
รังเกียจ เหยียดหยาม
ราวกับเขาเป็นโคลนเลนสกปรกที่สุดใต้ฝ่าเท้าของผู้คน
ชาจิ่วนิ่งฟังเวินเสียนฉีเล่าถึงเรื่องราวในอดีต พลางกุมมือเขาแน่น
เวินเสียนฉีสูดจมูกแรง ๆ แล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาตรงหางตา