ทุกคนต่างตะลึงงัน
คู่หมั้นอะไร?
คู่หมั้นของเจียงถิงซวี่หรือ?
ชั่วพริบตาเดียว โถงใหญ่ก็เงียบสนิท สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชาจิ่วพร้อมกัน
ชาจิ่วลูบต้นแขนที่ถูกบิดจนเจ็บโดยบิดาของเย่
เจียงถิงซวี่เห็นภาพนั้นเต็มตา แววตาพลันเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม
เขาเอ่ยสั่งว่า “หมิงเฉิง โยนเขาออกไป”
หมิงเฉิงรับคำ ก่อนหิ้วคอเสื้อบิดาของเย่ออกไป แล้วโยนลงบ่อน้ำพุที่ลึกสองเมตร
ชาจิ่วเข็นรถเข็นของเจียงถิงซวี่ออกไปชมการลงทัณฑ์ครั้งนี้
เวินเสียนฉียืนอยู่ข้างนาง มองดูอย่างเย็นชา
บิดาของเย่ดิ้นรนพยายามโผล่ขึ้นมา ทว่าหมิงเฉิงกลับเตะศีรษะเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้จมลงไป
ฟองอากาศผุดขึ้นเหนือผิวน้ำไม่ขาดสาย เสียงวิงวอนของบิดาเย่เพิ่งเปล่งออกมาได้ครึ่งคำ ก็ถูกกดลงไปใต้น้ำอีกครั้ง
คุณหนูบางคนในหมู่แขกขวัญอ่อนจนแอบร้องไห้
แต่คนที่คุ้นชินกับวิธีการของตระกูลเจียงมีมากกว่า พวกพ่อค้าผู้ทรงอิทธิพลเหล่านั้นเคยผ่านช่วงเวลาอันมืดมนที่สุดที่ตระกูลเจียงพลิกฟื้นจากก้นบึ้งมาแล้ว ยามนั้นเจียงถิงซวี่โหดเหี้ยมยิ่งกว่านี้เสียอีก
ผู้บริหารหลายคนฉวยโอกาสอบรมทายาทของตน “อย่าเห็นว่าคุณชายเจียงมักอ่อนโยนในยามปกติ แล้วคิดว่าจะล่วงเกินเขาได้ตามใจ ชีวิตของทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ ล้วนขึ้นอยู่กับความคิดเพียงชั่ววูบของเขาเท่านั้น”
เย่เนี่ยนเอินตกใจจนตัวแข็ง หลบอยู่ด้านหลังเจียงเฉิน มองบิดาถูกทรมานอยู่เงียบ ๆ
ใช่ว่านางไม่อยากเข้าไปวิงวอนแทนบิดา
แต่ไม่กล้า
นางกลัวว่าเจียงถิงซวี่จะพาลโกรธนาง แล้วถอนหมั้นระหว่างนางกับเจียงเฉิน
ถึงขั้นที่เมื่อเจียงเฉินคิดจะเข้าไปช่วย นางยังเผลอยื่นมือคว้าแขนเสื้อเขาไว้ ไม่ให้ไป
เจียงเฉินเข้าใจว่าเย่เนี่ยนเอินเป็นห่วงว่าเขาจะถูกเจียงถิงซวี่ตำหนิ
“วางใจเถิด ข้าเป็นบุตรบุญธรรมของคุณชายเจียง คำพูดของข้ายังพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง”
เย่เนี่ยนเอินรั้งเขาไว้ไม่อยู่ ทำได้เพียงมองเขาแหวกฝูงชน พุ่งไปยังขอบบ่อน้ำพุเพื่อห้ามหมิงเฉิง แล้วดึงบิดาเย่ที่ใกล้หมดสติขึ้นมา