ชาจิ่วกับเทพชื่อฉื้อลงมายังโลกมนุษย์อีกครั้ง เวลาบนโลกมนุษย์ล่วงผ่านไปกว่าสิบปีแล้ว
ทั้งสองมาถึงเมืองเล็กอันห่างไกลใต้เขาสำนักหลิงซวี แล้วแปลงกายเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง
ณ ตลาดเล็กในเมือง มีศิษย์สำนักหลิงซวีหลายคนเดินไปมา กำลังติดประกาศรับศิษย์ไว้บนกำแพง
เด็กชายวัยแปดขวบผู้สวมรองเท้าฟางและเสื้อผ้าปะชุนอยากเข้าไปดู แต่ถูกหญิงวัยกลางคนข้างกายรั้งไว้
เด็กชายมองมารดาตาปริบ ๆ “ท่านแม่ ข้าก็อยากบำเพ็ญเซียน”
หญิงวัยกลางคนถอนใจ “เจ้าเป็นเพียงผู้มีรากวิญญาณสามธาตุ ทั้งมิใช่เชื้อพระวงศ์หรือผู้สูงศักดิ์ สำนักเขาคงไม่รับหรอก”
ศิษย์สำนักหลิงซวีได้ยินดังนั้น จึงเดินเข้ามากล่าวว่า “ท่านน้า ท่านยังไม่ทราบสินะ ยามนี้สำนักของเรารับศิษย์โดยไม่ดูพรสวรรค์หรือรากวิญญาณ ขอเพียงมีจิตใจและความประพฤติดี ทั้งขยันหมั่นเพียรเล่าเรียน พวกเราก็รับทั้งสิ้น”
ดวงตาของเด็กชายเปล่งประกาย “จริงหรือขอรับ? เช่นนั้นท่านลองดู ข้าพอจะได้หรือไม่?”
ศิษย์สำนักหลิงซวียิ้มขำ “พวกเราดูไม่ออกหรอก ผู้ที่ต้องการเข้าสำนักทุกคนล้วนต้องให้ท่านเทพบุตรตรวจสอบด้วยตนเอง จึงจะตัดสินได้ว่าจะรับหรือไม่”
ชาจิ่วร่วมวงถามขึ้นว่า “พวกเจ้ารับศิษย์ที่มีคุณสมบัติด้อย แล้วจะช่วยเพิ่มกำลังของสำนักได้หรือ?”
ศิษย์สำนักหลิงซวีกล่าวว่า “ท่านเทพบุตรสั่งสอนพวกเราว่า การบำเพ็ญเซียนมิใช่เพื่อชิงดีชิงเด่น ยิ่งมิใช่เพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ หากเพื่อฝึกจิตใจให้เที่ยงตรงและหยั่งรู้สัจธรรม ผู้มีวาสนาต่อมรรคาวิถีทุกคนล้วนควรได้รับโอกาสเล่าเรียนอย่างเท่าเทียมกัน”
เทพชื่อฉื้อยิ้มน้อย ๆ
ถ้อยคำเหล่านี้เป็นสิ่งที่หยวนจิ้งเรียนรู้จากเขาโดยตรง ยามยังอยู่ในตำหนักเทพเก้าชั้นฟ้า
เขาเรียนรู้ได้ดีทีเดียว
“ท่านน้า วางใจเถิด พวกเราจะพาเด็กไปทดสอบที่สำนักหลิงซวีด้วยตนเอง อีกทั้งท่านไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ...” ศิษย์สำนักหลิงซวียังคงเกลี้ยกล่อมหญิงวัยกลางคนอย่างตั้งใจ