เมื่อแมงมุมภูเขาตาย วิชาลวงตาบนตัวแมงมุมภูเขาตัวน้อยก็ไม่อาจคงอยู่ต่อไปได้
เด็กสิบกว่าคนพลันกลายเป็นแมงมุมตัวน้อยเต็มรัง ดวงตาเดี่ยวแน่นขนัดกลอกกลิ้งไปมา คอยหาโอกาสหลบหนี
ภาพตรงหน้าชวนให้ขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก
ทุกคนมองแมงมุมน่าสะพรึงกลุ่มนั้น แล้วหันไปมองเหิงชิงเย่า สีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันไป
แมงมุมภูเขาตัวน้อยที่เคยถูกเหิงชิงเย่าทุ่มลงกับพื้นยังคงคับแค้นใจ มันคำรามต่ำ ๆ ก่อนพุ่งเข้าใส่เขา หมายจะกัดบิดาผู้นี้ให้ได้สักคำ
เหิงชิงเย่าฟาดดาบสังหารแมงมุมภูเขาตัวน้อยตัวนั้นโดยไม่ลังเล
เลือดสีเขียวอุ่นร้อนสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้า ทว่ากลับไม่อาจบดบังสีหน้าเย็นชาของเขาได้
เขาไม่รู้สึกสงสาร ไม่อาลัยอาวรณ์ มีเพียงความขยะแขยง
ความเห็นอกเห็นใจหรือเสียงหัวเราะเยาะจากผู้ที่ยืนมุงดู ทำให้หัวใจอันเย่อหยิ่งของเขาราวกับถูกวางไว้บนกองไฟ
ความทรงจำแสนหวานที่เคยมีร่วมกับแมงมุมภูเขา รวมถึงลูก ๆ ที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้ล้วนกลายเป็นความอัปยศของเขา
ราวกับว่าหากสังหารแมงมุมตัวน้อยเหล่านี้เสีย ก็จะลบความอัปยศทั้งหมดไปได้
เหิงซานเยว่ผู้เป็นบิดาพูดถูกแล้ว
เทพคือสิ่งที่เสแสร้งที่สุดในโลกหล้า
“ในเมื่อเทพชื่อฉื้อรู้ว่าปีศาจอสูรทำร้ายผู้คน เหตุใดจึงไม่ประทานเทพพยากรณ์มาเตือน?”
“ในเมื่อรู้ว่าจิตแห่งมรรคาของมนุษย์ไม่มั่นคง ปีศาจกับมารอาละวาด เหตุใดจึงไม่ลงมือกำจัดพวกมันเสียเอง?”
“ให้เด็กสามขวบมากอบกู้ใต้หล้า ทั้งยังพรากทุกสิ่งของข้าไปตั้งแต่แรก นี่ไม่ใช่ความเสแสร้ง ไม่ใช่การใช้อำนาจบาตรใหญ่หรอกหรือ?”
สติของเหิงชิงเย่าแทบพังทลาย เขาตะโกนซักถามเสียงดัง พลางยกดาบขึ้นหมายจะเข่นฆ่าแมงมุมภูเขาตัวน้อยตัวอื่นต่อ
หยวนจิ้งหยุดยั้งเขาได้อย่างง่ายดาย ก่อนเปิดแผนที่มิติเร้นลับ มอบแมงมุมภูเขาตัวน้อยที่เหลือเข้าไปในมิติเร้นลับ