ผู้อาวุโสสามกล่าวด้วยว่า “ใช่แล้ว จิงหลีรู้ทั้งรู้ว่าแมงมุมภูเขาปลอมตัวเป็นนาง แต่กลับไม่รีบกำจัดทิ้ง แม้มีพลังบำเพ็ญสูงส่งเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ ช่างน่าเวทนา”
ผู้คนโดยรอบได้ยินผู้อาวุโสทั้งสองตำหนิชาจิ่ว ต่างก็เริ่มซุบซิบนินทากัน
“คนที่ยืนอยู่ข้างนางเป็นคนของสำนักหมื่นกระบี่กระมัง? ดูท่านางคงหนีไปสำนักหมื่นกระบี่แล้ว”
“เฮ้อ คิดไม่ถึงว่านักบุญหญิงก็เป็นคนเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อยและประจบผู้สูงส่งเช่นกัน บัดนี้เทพบุตรจุติลงมา สำนักหลิงซวีมีอำนาจเหนือสำนักหมื่นกระบี่ หวนคืนสู่อันดับหนึ่ง นางคงเสียใจแทบแย่”
……
“พูดจบหรือยัง?” ชาจิ่วเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามือกลับเริ่มชักกระบี่จันทร์น้ำค้างออกมา
แววตาของผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่ฉายความตื่นตระหนก ทั้งยังถอยกรูดไปหลายก้าว “เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร”
ชาจิ่วไม่พูดให้มากความ กวัดแกว่งกระบี่ฟันศีรษะของผู้อาวุโสทั้งสองขาดสะบั้น
ผู้คนที่มุงดูต่างตะลึงงัน พากันร้องอุทาน “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! กลางวันแสก ๆ ยังกล้าสังหารผู้อาวุโสสำนักหลิงซวี!”
ยามนั้น ภาพลวงตาบนซากศพทั้งสองที่ล้มลงกับพื้นพลันสลาย เผยโฉมที่แท้จริงออกมา
เป็นปีศาจอสูรตั๊กแตนตำข้าวสองตัว
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?” ผู้คนโดยรอบถอยหลังอย่างหวาดผวา
หยวนเยว่ใช้ข้อศอกสะกิดหยวนจิ้งที่มีสีหน้าเป็นปกติ “เรื่องนี้เจ้าก็รู้แล้วหรือ?”
“อืม” หยวนจิ้งกล่าว “ผู้อาวุโสทั้งสองถูกสับเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อวาน ข้าอยากรู้จุดประสงค์ของพวกมัน จึงยังไม่เปิดโปง เพียงจับตาดูอยู่”
คาดไม่ถึงว่าคนทั้งสองจะคลุ้มคลั่งต่อหน้าผู้คนมากมายในวันนี้
ดูท่าการยุแยงให้สำนักต่าง ๆ ขัดแย้งกัน คงเป็นแผนการของผู้บงการเบื้องหลังเช่นกัน