เจียงเฉินเปิดบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เขาจำเป็นต้องอาศัยงานชุมนุมของเหล่าคนมีชื่อเสียงเพื่อหาโอกาสและเจรจาความร่วมมือ
นับแต่สูญเสียสถานะบุตรบุญธรรมของเจียงถิงซวี่ ฐานะทางสังคมของเจียงเฉินก็ตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว
พี่ชายทั้งเจ็ดแบ่งบริษัทของตระกูลไปจนหมดสิ้น ไม่มีที่ทางให้เขาหยัดยืนแม้แต่น้อย
แม้แต่ตอนออกไปเริ่มกิจการของตนเอง เขาก็ยังถูกคนมองด้วยสายตาเย็นชา
คนที่เคยประจบเอาใจเขา บัดนี้แม้แต่สายโทรศัพท์ของเขาก็ยังไม่ยอมรับ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่วมมือกัน
ถึงอย่างไรเจียงเฉินก็ได้เรียนรู้จากเจียงถิงซวี่มาหลายปี เขากัดฟันอดทน เปิดบริษัทเล็ก ๆ แห่งนั้นขึ้นมาได้สำเร็จ และบัดนี้ก็พอมีกำไรอยู่บ้าง
กลิ่นหอมของอาภรณ์อบอวล เหล่าผู้มีชื่อเสียงมารวมตัวกันคับคั่ง
เจียงเฉินยกยิ้ม ก่อนถือแก้วสุราเดินไปหาโจวหมิงคุน เพื่อนเก่าแก่ของตน
“หมิงคุน ไม่ได้พบกันเสียนาน...”
โจวหมิงคุนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปสนทนากับคนตรงหน้า
ทำราวกับไม่รู้จักเขาอย่างสิ้นเชิง
มือที่เจียงเฉินยกค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้ากระอักกระอ่วน
กลับเป็นกลุ่มคุณชายเสเพลที่นั่งจับกลุ่มสนทนาอยู่ข้าง ๆ พากันเยาะเย้ยถากถางเจียงเฉิน
“โอ้ นี่มิใช่ทายาทตระกูลเจียงหรอกหรือ?”
“ทายาทอะไรกัน? ทายาทบริษัทเล็ก ๆ ที่มีประธานอยู่เจ็ดคนกระมัง?”
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้านี่ช่างพูดจาร้ายกาจเสียจริง”
เจียงเฉินกำหมัดแน่น ทว่าไม่อาจโต้แย้งได้
ยามที่เขารุ่งโรจน์ที่สุด คนที่กำลังเยาะเย้ยเขาเหล่านี้แทบไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลียพื้นรองเท้าของเขา
แต่บัดนี้ เขากลับไม่อาจล่วงเกินพวกเขาได้โดยง่าย
บริษัทของเขาเพิ่งเริ่มต้น ยังทนรับการแก้แค้นจากคนเหล่านี้ไม่ไหว