ชาจิ่วให้กำเนิดทารกชายตัวน้อย น้ำหนัก 6.5 ชั่ง ทั้งมารดาและบุตรปลอดภัยดี
เจียงถิงซวี่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขาอุ้มลูกน้อยนั่งอยู่ข้างเตียงของชาจิ่ว ไม่ยอมวางมือลงแม้แต่น้อย
ท่วงท่าอุ้มเด็กของเขาชำนาญยิ่งนัก
ท่านลุงเฉินหยอกเย้าว่า “วิธีอุ้มเด็กของคุณชาย เห็นทีคงร่ำเรียนล่วงหน้ามานานแล้ว”
ไม่เพียงเชิญพี่เลี้ยงเด็กมาสอนล่วงหน้าเท่านั้น เขายังแอบเตรียมหุ่นจำลองขนาดใกล้เคียงกับทารกแรกเกิด เพื่อฝึกอุ้มเด็กอีกด้วย
ทั้งยังศึกษาความรู้เกี่ยวกับการดูแลสุขภาพกายและใจของสตรีหลังคลอดไว้อีกมากมาย
ชาจิ่วนั่งพิงอยู่บนเตียง เจียงถิงซวี่รีบส่งเด็กในอ้อมแขนให้พี่เลี้ยงเด็ก ก่อนจะหยิบหมอนนุ่มมาสอดรองหลังให้นางอย่างเบามือ
——แม้จะมีลูกแล้ว ก็อย่าละเลยความต้องการส่วนตัวของผู้เป็นมารดา
จากหน้าแรกของบันทึกการอบรมของเจียงถิงซวี่
“ยามนี้เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?” เจียงถิงซวี่ถาม
ชาจิ่วตอบว่า “ไม่”
“หิวหรือยัง อยากกินอะไรหรือไม่?”
“...ข้าเพิ่งกินไป ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย”
ชาจิ่วเห็นเจียงถิงซวี่คอยวนเวียนอยู่ข้างกาย จึงทั้งขบขันทั้งจนใจ “เจ้าไม่ต้องกังวลถึงเพียงนี้ เรื่องเล็กน้อยให้พี่สะใภ้จางจัดการก็พอแล้ว”
แท้จริงแล้ว ยาบำรุงร่างกายจากระบบช่วยปรับสภาพร่างกายของนางได้เป็นอย่างดี การคลอดจึงราบรื่น ไม่เกิดบาดแผลฉีกขาดอันไม่พึงประสงค์
เพราะเหตุนี้นางจึงทนทุกข์ทรมานน้อยลงมาก ร่างกายฟื้นตัวได้ดีทีเดียว
ถึงกระนั้น เจียงถิงซวี่ยังคงยืนกรานลงมือดูแลเรื่องต่าง ๆ ด้วยตนเอง
เขากล่าวด้วยความปวดใจว่า “ไม่มีเรื่องใดของเจ้าเป็นเรื่องเล็ก ข้าไม่อาจคลอดลูกแทนเจ้าได้ จึงทำได้เพียงดูแลเจ้าให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้”