เมื่อเยี่ยนหลี่เติบโตจนอายุสามขวบ ชาจิ่วก็เริ่มกลุ้มใจ
เพราะเขาไม่เพียงเติบโตมาเป็นเด็กใสซื่อไร้เดียงสา
แต่ยังเป็นเด็กใสซื่อไร้เดียงสาที่ติดคนและไม่ชอบกินผักอีกด้วย
ไม่ว่าชาจิ่วจะทำผักเป็นรูปทรงแบบใด จะสับให้ละเอียด ทำเป็นโจ๊กข้น หรือแอบซ่อนไว้ในเนื้อสัตว์ ก็ไม่มีทางตบตาประสาทรับรสอันเฉียบไวของเยี่ยนหลี่ได้
แต่แล้ววันหนึ่ง เยี่ยนหลี่วัยสามขวบก็เริ่มเปลี่ยนไป
พอตื่นนอนตอนเช้า เขาไม่ได้ปลุกพ่อแม่ หากเดินไปยังห้องน้ำสำหรับเด็กด้วยตัวเองอย่างว่าง่าย แปรงฟัน ล้างหน้า ขับถ่าย ทุกอย่างทำได้คล่องแคล่วในคราวเดียว
ก่อนกดชักโครก เขายังขมวดคิ้วประเมินสถานการณ์ในโถส้วมอย่างจริงจัง
สีสัน รูปร่าง จำนวน ความนุ่มแข็ง... อืม ปกติดีทุกอย่าง
วันนี้เขาก็ยังเป็นเด็กดีที่มีสุขภาพแข็งแรง
ตอนกินข้าว ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของชาจิ่วกับเจียงถิงซวี่ เขายื่นมือเล็ก ๆ ที่สั่นเทาไปคีบผักในจานด้วยตัวเอง
หลับตา เอาเข้าปาก เคี้ยวอย่างรวดเร็ว แล้วกลืนลงไป
ชาจิ่วยื่นมือไปแตะหน้าผากเขาด้วยความสงสัย “เยี่ยนหลี่ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
เยี่ยนหลี่สูดหายใจลึก พยายามลืมความรู้สึกที่ผักทิ้งไว้บนลิ้นอย่างสุดกำลัง
“หม่าม้า ข้าไม่ได้ไม่สบาย” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “แต่ข้าไม่ใช่เด็กหนึ่งขวบสองขวบแล้ว ข้าจะเลือกกินต่อไปไม่ได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายควรมี”
ท่านลุงเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แก้คำให้ “คุณชายน้อย ต้องพูดว่าความรับผิดชอบขอรับ”
เจียงถิงซวี่กับชาจิ่วสบตากัน แลกเปลี่ยนความสงสัยผ่านสายตาอย่างเงียบงัน