บิดาเย่กับเย่เนี่ยนเอินตกหลุมพรางในที่สุด
บิดาเย่ถอนเงินทุนที่ใช้ได้ทั้งหมดของกิจการตระกูลเย่ออกมา อีกทั้งยังหยิบยืมเงินด้วยวิธีต่าง ๆ และนำอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในนามไปจำนอง
หลายปีมานี้บิดาเย่มอบสิ่งของให้หยุนอวี้ชิงไม่น้อย เย่เนี่ยนเอินทั้งออดอ้อนทั้งตื๊ออยู่พักใหญ่ กว่าจะเกลี้ยกล่อมมารดาผู้ให้กำเนิดให้นำสิ่งของทั้งหมดออกมาได้
มือที่สวมแหวนหยกเขียวเต็มนิ้วของหยุนอวี้ชิงกดลงบนโฉนดบ้าน นางลังเลกระวนกระวาย
“เนี่ยนเอิน การลงทุนครั้งนี้ไม่ขาดทุนแน่ใช่หรือไม่? แม่เอาของทุกอย่างออกมาหมดแล้ว หากว่า...”
เย่เนี่ยนเอินตอบอย่างหนักแน่น “ไม่ขาดทุนแน่นอน ท่านไม่เชื่อบิดา หรือแม้แต่ข้าก็ไม่เชื่อหรือ?”
หยุนอวี้ชิงชักมือกลับอย่างเก้อเขิน
เย่เนี่ยนเอินโอบไหล่นาง ปลอบว่า “วางใจเถิด โครงการนี้มีแต่กำไรไม่มีขาดทุน ลงเงินไปก็มีแต่จะเพิ่มพูนเป็นเท่าตัว เมื่อกิจการตระกูลเย่เติบใหญ่ ท่านก็จะเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นด้วย”
ดวงตาของหยุนอวี้ชิงเป็นประกาย “ข้าก็เป็นผู้ถือหุ้นด้วยหรือ?”
“แน่นอน ถึงยามนั้นท่านก็จะอาศัยหุ้นที่ถืออยู่แต่งเข้าตระกูลเย่ได้อย่างสมเกียรติ ไม่มีผู้ใดตำหนิท่านได้”
หยุนอวี้ชิงคล้อยตาม
เย่เนี่ยนเอินถอดแหวนหยกเขียวทั้งสิบวงจากนิ้วของนางไปจนหมด
มีเพียงเย่จื้อหย่วนที่ยืนกรานไม่เห็นด้วย
เขาเห็นว่าความเสี่ยงสูงเกินไป “บริษัทของข้าสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบากตลอดหลายปี ข้าไม่มีทางทำเรื่องเสี่ยงเช่นนี้เด็ดขาด”
เย่เนี่ยนเอินก้มหน้า บดบังแววเจ้าเล่ห์และความเย็นชาในดวงตา
ไม่กี่วันต่อมา เย่จื้อหย่วนก็ถูกตัดสินให้กักขังแทนโทษปรับ