หลังชายฟันทองออกมา ก็เห็นนางยังร้องไห้กระซิก ๆ จึงรู้สึกรำคาญอย่างยิ่ง
“พอแล้ว หยุดร้องเสียที” เขานั่งลงบนโซฟา ล้วงเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าเอกสาร เซ็นชื่อแล้วโยนไปตรงหน้าเย่เนี่ยนเอิน
“ข้ารับปากเย่เจิ้นเจียงไว้แล้ว ขอเพียงเจ้าเชื่อฟัง ข้าจะอัดฉีดเงินทุนให้บริษัทเย่”
กล่าวจบ เขาก็หัวเราะ เผยฟันทองเต็มปาก “ข้าเป็นคนรักษาคำพูด”
เย่เนี่ยนเอินยิ่งอยากอาเจียน
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางทำได้เพียงยอมรับ
ทำได้เพียง…หาผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด
นางจึงฝืนกลั้นความสะอิดสะเอียน อุ้มผ้าห่มเดินไปตรงหน้าเอกสารฉบับนั้น ก่อนจะย่อตัวลง…
ทันใดนั้น เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนเอกสาร
เย่เนี่ยนเอินกลั้นน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้น
ชายฟันทองมองนางพลางยิ้ม “เจ้าต้องอยู่กับข้าสักระยะ”
ความอัปยศถาโถมเข้าใส่เย่เนี่ยนเอิน นางโพล่งออกมา “ข้าไม่ได้ออกมาขายตัว!”
ชายฟันทองเชยคางนางขึ้น กลิ่นปากเหม็นคลุ้งขณะพูด “ตั้งแต่เจ้าก้มลงเก็บสัญญาลงทุนฉบับนี้ เจ้าก็เป็นเช่นนั้นแล้ว”
เย่เนี่ยนเอินชะงักงัน
“ยามนี้เจ้ามีทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่งคือถูกเอาเปรียบแล้วยังกลับไปมือเปล่า สองคือเสียสละตัวเองอีกสักหน่อย แต่แลกกับเงินทุนมาช่วยบริษัทของเจ้าได้”
ชายฟันทองไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างสงบ รอให้เย่เนี่ยนเอินยอมจำนน
เขาพบเจอผู้หญิงเช่นนี้มามากมาย สุดท้ายพวกนางล้วนเลือกทางที่สอง
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เย่เนี่ยนเอินก็ยอมประนีประนอม
หลังผ่านเรื่องนี้มา เย่เนี่ยนเอินราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
นางเริ่มเข้าไปคลุกคลีในแวดวงผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวง และค่อย ๆ เรียนรู้วิธีใช้รูปลักษณ์ของตนเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ