หลังจากเย่จื้อหย่วนมอบเกาะเล็ก ๆ ให้แล้ว ก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย
เขารู้ดีว่าความผิดที่ก่อไว้ไม่อาจชดเชยได้ ทว่าเขายังคงอาศัยข้ออ้างเรื่องมอบเกาะเล็ก ๆ เพื่อมาดูชาจิ่ว รวมถึงน้องชายที่เขาไม่เคยพบหน้ามาก่อน
เมื่อเห็นทุกคนมีความสุข เขาก็วางใจได้แล้ว
ตลอดชีวิตที่เหลือ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือสำนึกผิดอย่างจริงใจ และไม่เข้าไปรบกวนอีก
หลังจากเวินเสียนฉีเรียนจบจากมหาวิทยาลัยจิงต้า เขาก็ไม่ได้เลือกเข้าทำงานในสำนักงานทนายความชั้นนำทั้งสี่แห่งของเมืองหลวง
เขาร่วมมือกับเพื่อนร่วมสำนักที่มีอุดมการณ์ตรงกันอีกหลายคน ก่อตั้งทีมขึ้นมารับว่าความให้ผู้คนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแต่ไม่มีเงินจ่ายค่าทนาย
สตรี เด็ก คนชรา ผู้พิการ... ล้วนเป็นกลุ่มคนที่ทีมของพวกเขาให้ความช่วยเหลือ
การต่อสู้เพื่อสิทธิของผู้คนเหล่านี้แสนยากลำบาก ทั้งยังต้องเผชิญอุปสรรคและอันตรายไม่น้อย แต่เวินเสียนฉีกับทีมของเขาก็ไม่เคยหวั่นเกรงและเดินหน้าต่อไป
เขาเคยผ่านความทุกข์เช่นนี้มาก่อน ในเวลานั้นไม่มีผู้ใดช่วยเหลือเขาได้
บัดนี้เขามีความสามารถพอจะช่วยเหลือผู้อื่น เขาจึงยินดีเป็นร่มคุ้มภัยให้ทุกคนที่กำลังเผชิญความทุกข์
ชาจิ่วสนับสนุนเขาอย่างยิ่ง “วางใจเถิด บริษัทเย่กับตระกูลเจียงจะคอยสนับสนุนเจ้าอยู่เบื้องหลังเสมอ จงทำสิ่งที่เจ้าอยากทำอย่างเต็มที่”
เวินเสียนฉีซาบซึ้งใจยิ่ง
เขาคิดว่าการได้พบพี่สาวเช่นชาจิ่ว เป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดในโลกแล้ว
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องใด เขาก็จะได้ยินคำให้กำลังใจจากพี่สาวอยู่เสมอ