เยี่ยนหลี่ชี้ไปยังเวินเสียนฉีที่ยืนอยู่ข้างชาจิ่ว “นั่นต่างหากคือท่านน้าของข้า”
เย่จื้อหย่วนไม่ได้อธิบายอะไร เขาเอื้อมมือหยิบขนมจากจานขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ทว่าทันทีที่กัดเข้าไป สีหน้าก็ชวนให้คนมองได้อย่างยากจะบรรยาย
เยี่ยนหลี่มองเขาอย่างคาดหวัง “อร่อยใช่หรือไม่? ข้าใช้เวลาทำขนมนี้ด้วยมือตนเองตลอดทั้งบ่าย”
เดิมทีเย่จื้อหย่วนยังคิดจะคายออกมา
แต่เมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาก็ฝืนกลืนลงไปทั้งอย่างนั้น
“อร่อย... อร่อย” เสียงของเย่จื้อหย่วนแหบแห้ง ราวกับถูกพิษ
“อร่อยก็ทานอีกสักหน่อย” เยี่ยนหลี่กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนเลื่อนจานขนมที่เหลือทั้งหมดไปตรงหน้าเย่จื้อหย่วน
เย่จื้อหย่วน “...”
ไม่ต้องถึงเพียงนี้ก็ได้กระมัง
เดิมทีเย่จื้อหย่วนก็รู้สึกละอายใจต่อชาจิ่วอยู่แล้ว เมื่อเห็นแววตาคาดหวังปนเว้าวอนของหลานชายคนโต เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันกินขนมที่เหลือจนหมด
ไม่ไหวแล้ว
ถึงขีดจำกัดของชีวิตแล้ว
เย่จื้อหย่วนรีบฝากของในมือไว้กับเยี่ยนหลี่ ให้เขานำไปมอบแก่ชาจิ่วกับเวินเสียนฉี จากนั้นก็ซวนเซพุ่งออกไปนอกประตู
เยี่ยนหลี่งุนงง ก้มมองเอกสารในอ้อมแขน
อะไรกันนี่?
ชายผู้นี้ซื้อเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งมามอบให้ท่านแม่กับท่านน้าของเขาหรือ?
แย่แล้ว หรือว่าท่านพ่อจะมีคู่แข่งหัวใจ?
อีกด้านหนึ่ง แม้ฝาแฝดจะกำลังเดินทักทายแขกเหรื่อ แต่สายตากลับจับจ้องพี่ชายคนโตอยู่ตลอด
เมื่อเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งคุยกับพี่ชายไม่หยุด แถมยังกินขนมที่เข้าขั้นอาวุธชีวภาพเข้าไปตั้งมากมาย พวกเขาก็รู้สึกระแวดระวังขึ้นมาทันที
มีคนมาประจบประแจงไม่น่ากลัว
แต่คนที่มาประจบถึงขั้นไม่ห่วงชีวิต กินขนมของพี่ใหญ่เข้าไปมากมายเช่นนี้นี่สิ!
คนผู้นี้ต้องเจ้าเล่ห์ลึกล้ำและหวังผลอย่างใหญ่หลวงแน่นอน!