ชาจิ่วซุกใบหน้าเข้ากับหมอน เสียงอู้อี้ว่า “คุณชายเจียง วันนี้ท่านดุดันนัก”
เจียงถิงซวี่นอนตะแคง ใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ
เขาก้มมองนางเงียบ ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านแก้มข้างหนึ่งของนาง ผ่านติ่งหู ก่อนจะเกี่ยวพันกับปอยผมเส้นหนึ่ง
“ข้ามักกลัวว่ามอบให้เจ้าไม่มากพอ”
น้ำเสียงของเจียงถิงซวี่เปี่ยมความพึงพอใจและเกียจคร้าน ทว่ากลับแฝงความอ้างว้างจาง ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น “ไม่ว่าจะเรื่องความเป็นอยู่ หรือเรื่องอื่นใดก็ตาม”
“ข้ากลัวว่าตนจะแก่ชรา”
“ข้ากลัวว่าจะมอบสิ่งที่เจ้าปรารถนาให้ไม่ได้”
“ข้ากลัวว่า...จะถึงวันที่ต้องจากเจ้าไป”
คำพูดที่พี่น้องทั้งสามเอ่ยในวันนั้น เจียงถิงซวี่ล้วนได้ยินหมดแล้ว
ความจริงเขาเองก็แอบกังวลอยู่บ้าง
ใช่แล้ว อายุของเขามากขึ้นทุกวัน และกำลังก้าวเข้าสู่วัยชราและความตายทีละน้อย
แม้ทุกวันเขาจะฝึกฝนร่างกายอย่างเคร่งครัด และเอาใจใส่สุขภาพอยู่เสมอ
รูปลักษณ์ของเขายังคงอยู่ในวัยประมาณสามสิบเจ็ดหรือสามสิบแปดปีมาตลอด
สมรรถภาพร่างกายและพละกำลังของเขายังดีกว่าคนหนุ่มสาวในยุคนี้มากนัก
แต่กาลเวลาเป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุด
มันไม่เคยปรานีผู้ใด
เจียงถิงซวี่รู้ดีว่าสักวันหนึ่งเขาจะจากชาจิ่วไปก่อน ถึงตอนนั้นนางจะเสียใจเพียงใดกันนะ?
เขาไม่กล้าคิดต่อ
นับแต่พบกัน น้ำตาทุกหยดของนางล้วนร่วงลงกระแทกใจเขาราวกับค้อนหนัก
ชาจิ่วฟังออกถึงความไม่สบายใจของเขา
นางดึงมือใหญ่ของเขามา แล้วจุมพิตลงบนฝ่ามือ “อย่ากลัวไปเลย ต่อให้วันหน้าท่านอายุแปดสิบปี แก่จนฟันร่วงหมดปาก ข้าก็ยังรักท่าน”
นางแหงนหน้าขึ้น เผยดวงตาเป็นประกาย “เช่นเดียวกับความหมายของดอกเจี๋ยเกิ่ง ความรักที่ข้ามีต่อท่านจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าท่านจะอยู่ในวัยใด หรือมีรูปลักษณ์เช่นไร”
ในชั่วขณะนี้ ความรักของนางโหมซัดประหนึ่งคลื่นคลั่ง เจียงถิงซวี่เต็มใจจมดิ่งลงไปในนั้น
เขาก้มลง จุมพิตดวงตาของนางอย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน “เจ้าพรากสติสัมปชัญญะของข้าไปหมดแล้ว”