ผู้คนจากสำนักหลิงซวีต่างชะงักงัน
อะไรนะ?
เข้าควบคุมสำนักหลิงซวีหรือ?
หยวนจิ้งกล่าวตรงไปตรงมา “ปัญหาของสำนักหลิงซวีเปรียบดังหนามที่ฝังลึกถึงกระดูก ข้าจำต้องเข้าควบคุมสำนัก มีอำนาจเด็ดขาดในการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่ จึงจะฟื้นฟูจิตแห่งมรรคาและพลิกฟื้นสำนักให้คืนชีพได้”
สีหน้าเหิงชิงเย่าค่อย ๆ ย่ำแย่ลง “ใต้เท้าเทพบุตร ท่านหมายความว่าจะให้ข้าพ้นจากตำแหน่งเจ้าสำนักหลิงซวีหรือ?”
หยวนจิ้งพยักหน้า “ถูกต้อง”
ทุกคนต่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดตรงถึงเพียงนี้
เหิงชิงเย่าจะยอมได้อย่างไร?
เขาไม่มีทางยอมสละอำนาจควบคุมสำนักหลิงซวีของตน
สีหน้าเขาจึงเย็นชา กล่าวอย่างเปิดเผยทุกถ้อยคำ “นับแต่ข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนัก ข้าทำทุกสิ่งเพื่อสำนักหลิงซวี ไม่เคยกระทำผิดแม้แต่ครั้งเดียว เทพบุตรใช้อำนาจตัดสินอย่างเด็ดขาด ปลดผู้มีความขยันและผลงานเช่นนี้ ท่านไม่คิดหรือว่าทำเกินไป?”
ผู้อาวุโสทั้งห้าสบตากันไปมา แลกเปลี่ยนสายตา
คำพูดของเหิงชิงเย่าไม่ผิดจริง ๆ
แม้เขาจะนำสำนักหลิงซวีไปสู่ความรุ่งโรจน์ไม่ได้ แต่ก็ทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทั้งไม่เคยก่อความผิดพลาด
เพราะฉะนั้น ต่อให้เหล่าผู้อาวุโสไม่พอใจเขาอย่างยิ่ง ก็ยังหาเหตุผลใดมาปลดเขาจากตำแหน่งเจ้าสำนักไม่ได้
ยามนี้ ชาจิ่วผู้กำลังชมเรื่องราวตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินพลันหัวเราะพรืดออกมา
นางหันไปกล่าวกับเทพชื่อฉื้อ “ข้าเพิ่งเคยเห็นคนโง่ที่พูดจาอย่างมั่นอกมั่นใจเช่นนี้เป็นครั้งแรก ทั้งที่ทำทุกอย่างก็จริง แต่ทุกสิ่งที่ทำกลับไม่เป็นประโยชน์ต่อความก้าวหน้าของสำนักหลิงซวีแม้แต่น้อย นี่ไม่เรียกว่าโง่หรือ? หรือความโง่เขลาไม่ใช่ความผิด?”
การดูแลสำนักใหญ่โตเช่นนี้ หากไร้ผลงาน ก็ถือเป็นความผิด
การบำเพ็ญเพียรเปรียบประหนึ่งพายเรือทวนน้ำ หากไม่ก้าวหน้า ก็ย่อมถอยหลัง