หลังรับอาหารเช้า ชาจิ่วให้บ่าวเตรียมรถม้า ตั้งใจจะเข้าวังไปขอบพระทัยฮ่องเต้และฮองเฮาพร้อมกับเสิ่นเป่ยจ้าน
เสิ่นเป่ยจ้านเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมสีแดงเข้ม ปักลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นเงิน คาดสายคาดเอวหนังสีขาวหยกลายดอกไม้ทองคำ สวมกวานครอบผม คิ้วกระบี่ตาดุจดาว ดูกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก
เขาก้าวยาว ๆ ในรองเท้าบู๊ตหุ้มข้อเข้ามา คิ้วกระบี่ตาดุจดาว ท่วงท่าสง่างามผึ่งผาย ราวกับคมดาบที่ชักออกจากฝัก แผ่ไอคมกล้าเข้าปะทะใบหน้า
เพียงแต่หนวดเครารกครึ้มเต็มใบหน้านั้นชวนให้รู้สึกว่า...ยุ่งเหยิงไปสักหน่อย
ชาจิ่วเอ่ยว่า “ท่านไม่ไปโกนหนวดหรือ?”
เสิ่นเป่ยจ้านเลิกคิ้ว “เหตุใดต้องโกน? บุรุษไว้หนวดเคราเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”
ในดินแดนชายแดน บุรุษนิยมหนวดเคราดกหนาและผิวสีข้าวสาลี
ไหนจะเหมือนคุณชายในเมืองหลวงที่ผิวพรรณบอบบาง ได้รับการทะนุถนอมอย่างดี ใส่ใจเรื่องใบหน้าหยกอาภรณ์หอม ยามเขาเดินผ่าน กลิ่นหอมจากเสื้อผ้าของบุรุษเหล่านั้นก็ทำให้จามติดกันหลายครั้ง
มีหนวดเคราก็ยังพอช่วยบังกลิ่นหอมเหล่านั้นได้บ้าง
เสิ่นเป่ยจ้านจ้องชาจิ่วอย่างระแวดระวัง กลัวว่านางจะวางท่าถือองค์หญิง ยืนกรานให้เขาโกนหนวดเสียให้ได้
ทว่าชาจิ่วเพียงเอ่ยขึ้นมาครู่หนึ่ง มิได้พูดต่อ
เสิ่นเป่ยจ้านจึงค่อยโล่งใจ แล้วตามนางขึ้นรถม้า
เมื่อคืนมีคนอยู่ข้างกาย เสิ่นเป่ยจ้านจึงนอนไม่สนิท วันนี้พอขึ้นรถม้า เขาก็กอดอกเอนกายพิงมุมหนึ่ง หลับกรนเสียงดัง
เฉินเซียงกับชิงไต้สบตากัน คนแรกเบะปากอย่างไม่พอใจ ส่วนคนหลังทำหน้าอับจนใจ
มีเพียงชาจิ่วที่สงบนิ่ง นางใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลิกอ่านนิยายคลายเบื่อ
รถม้าแล่นมาจนถึงนอกประตูวัง
เสิ่นเป่ยจ้านกระโดดลงจากรถ ทว่าไม่ได้เดินจากไปทันที เขายกแขนกำยำขึ้น ส่งสัญญาณให้ชาจิ่วจับแขนเขาลงมา