รุ่งสางวันถัดมา
ชาจิ่วตื่นขึ้นมา ทว่าข้างกายกลับไร้เงาเสิ่นเป่ยจ้าน
ชิงไต้กับเฉินเซียงเข้ามาปรนนิบัติเปลี่ยนอาภรณ์
“ท่านแม่ทัพอยู่ที่ใด?” ชาจิ่วถาม
ชิงไต้จับสังเกตได้ว่าชาจิ่วไม่ชอบให้ผู้อื่นเรียกเสิ่นเป่ยจ้านว่าพระสวามี จึงเปลี่ยนคำเรียกตามไปด้วย “ท่านแม่ทัพตื่นแต่เช้าไปฝึกหมัดและกระบี่ในลานแล้วเพคะ”
เฉินเซียงเก็บผ้าสีขาวสะอาดบนเตียง พลางเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม “เมื่อวานองค์หญิงกับท่านแม่ทัพยังมิได้เข้าหอ ผ้าแห่งมงคลผืนนี้ควรทำอย่างไรดีเพคะ?”
ตามธรรมเนียม อีกประเดี๋ยวจะมีแม่นมจากในวังมาตรวจผ้าแห่งมงคล
ทว่าองค์หญิงมีฐานะสูงส่งอยู่ตรงหน้า อย่างมากแม่นมก็เพียงทำตามธรรมเนียมให้ครบขั้นตอน ไม่มีทางกล้าดึงดันขอตรวจผ้าผืนนั้นจริง ๆ
ชิงไต้กล่าวว่า “หากล่องมาใส่แล้วเก็บไว้ในหีบไม้การบูร อีกประเดี๋ยวเจ้าพาแม่นมไปดื่มชาที่โถงข้างก็พอ อย่าเอ่ยถึงเรื่องผ้าผืนนี้”
ชาจิ่วนั่งอยู่หน้ากระจกปรอท ให้คนปรนนิบัติแต่งหน้าเกล้าผม
แม้เฉินเซียงจะพูดไม่เก่ง แต่ฝีมือเกล้าผมนั้นยอดเยี่ยมยิ่ง เพียงข้อมือพลิกไหวไม่กี่ครั้ง ก็เกล้าผมทรงมวยคู่ครึ่งพลิกอันงดงามแฝงความองอาจ ประดับปิ่นทองฝังอัญมณีลายฉลุ ยิ่งขับให้ดูสูงศักดิ์เปล่งประกาย
ชาจิ่วแต้มดอกฮวาเตี้ยนสีชาดระหว่างคิ้ว ยิ่งขับให้ผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้าอ่อนหวานงดงาม
เสิ่นเป่ยจ้านฝึกยามเช้าเสร็จแล้วจึงเข้ามารับประทานอาหารในห้องโถง ครั้นเห็นความงามจับตาของชาจิ่วก็ชะงักไปชั่วขณะ
องค์หญิงน้อยผู้นี้ หน้าตาไม่เลวจริง ๆ
ก่อนเข้ามา เสิ่นเป่ยจ้านยังก้มลงดมกลิ่นกายตนเอง
เขาอาบน้ำและเปลี่ยนอาภรณ์แล้ว ทั้งยังกลัวว่าชาจิ่วจะรังเกียจกลิ่นกายของเขาเหมือนเมื่อคืนอีก