แม้เสิ่นเป่ยจ้านจะเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เพียงใด เมื่อพบองค์หญิงก็สมควรลงจากม้าคารวะ
ทว่าเมื่อเห็นคนทั้งสองยืนใกล้ชิดกัน กระซิบกระซาบอย่างสนิทสนม ซ่งเหิงยังยิ้มละมุนอ่อนหวานปานสายน้ำ ในใจก็พลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา
เป็นดังที่คิดไว้ คำพูดทั้งหลายในคืนเข้าหอ ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง
ท่าทีอ่อนโยนเอาใจใส่ในยามปกติ ล้วนเสแสร้งทั้งสิ้น
คำพูดของสตรี เฮอะ เชื่อถือไม่ได้แม้แต่น้อย
เขาจึงจงใจควบม้าผ่านไป ก่อนกระตุกบังเหียนอย่างแรงข้างกายทั้งสอง ทำให้ม้าศึกยกขาหน้าร้องเสียงดัง
ซ่งเหิงกลัวถูกกีบม้าเหยียบเข้า จึงถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ทิ้งชาจิ่วไว้ที่เดิม
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววดูแคลนก็วาบผ่านดวงตาเสิ่นเป่ยจ้าน
ซ่งเหิงหุบยิ้มแล้วเตือนว่า “ท่านราชบุตรเขย ภายในวังห้ามควบม้าส่งเสียงเอะอะ ยิ่งองค์หญิงประทับอยู่ที่นี่ ท่านยิ่งสมควรคำนับ”
เสิ่นเป่ยจ้านหัวเราะเยาะ “เช่นนั้นตามธรรมเนียม ท่านพบแม่ทัพผู้นี้ก็ควรคำนับเช่นกันมิใช่หรือ ท่านรองผู้ช่วยราชการ?”
เขาจงใจเน้นคำว่า ‘รอง’
เสิ่นเป่ยจ้านได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพหวยฮว่า อยู่ในขั้นสาม ส่วนซ่งเหิงเป็นเพียงรองผู้ช่วยราชการขั้นสี่
สีหน้าซ่งเหิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เสิ่นเป่ยจ้านกล่าวต่อว่า “ม้าตัวนี้เป็นพระราชทานจากฮ่องเต้ อนุญาตให้ควบขี่ภายในวังได้ ไม่ต้องหยุดคำนับเจ้านายทุกท่าน จุดประสงค์ก็เพื่อให้เข้าเฝ้าถวายรายงานสถานการณ์ชายแดนได้อย่างรวดเร็ว ขุนนางฝ่ายบุ๋นว่างงานเช่นใต้เท้าซ่งย่อมไม่มีโอกาสได้ใช้ ไม่เคยพบเห็นมาก่อนจึงแปลกใจก็เป็นธรรมดา”
ถ้อยคำประชดประชันทำให้ซ่งเหิงโกรธจนพูดไม่ออกอีกต่อไป เขาหน้าขรึม หันไปกล่าวลาองค์หญิงชาจิ่ว แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป