ชาจิ่วเอียงหน้าเพ่งพินิจสีหน้าของเจียงถิงซวี่ จนแน่ใจว่าการตัดสินใจของเขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
“ได้สิ”
ชาจิ่วรับคำอย่างฉับไว พลางติดกระดุมเสื้อช้า ๆ โดยไม่มีท่าทีไม่เต็มใจแม้แต่น้อย
ชั่วขณะหนึ่ง เจียงถิงซวี่นึกว่าการยั่วยวนทั้งหมดก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา
ชาจิ่วติดกระดุมอยู่นานก็ยังไม่เรียบร้อย
เจียงถิงซวี่เบือนหน้าไปอีกทางอย่างไม่แสดงอาการ
ขณะติดกระดุม ชาจิ่วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “จะแต่งกับใคร เมื่อไร ข้าไม่สนใจหรอก สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือหลังแต่งงานแล้วจะมีเงินมากพอ ซื้อทุกอย่างที่ข้าชอบได้หรือไม่”
เจียงถิงซวี่สีหน้าหม่นลง ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้ยินชาจิ่วพูดเช่นนั้น เขากลับรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย
ทว่าน้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง “ชีวิตคนเราจะไขว่คว้าความสุขทางวัตถุก็ได้ แต่จะมีเพียงสิ่งเหล่านั้นไม่ได้”
“แต่เงินเท่านั้นที่เชื่อถือได้ที่สุด” ชาจิ่วกล่าวขึ้นฉับพลัน
นางแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงหันกลับมา เอียงศีรษะมองเขาอย่างตั้งใจ
“นี่คือสิ่งที่ข้าเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก บิดาอาจทอดทิ้งข้า สหายอาจทรยศข้า คู่หมั้นก็ยังดูแคลนข้า แต่กระเป๋ากับเสื้อผ้าเหล่านั้นไม่มีวันทำเช่นนั้น”
“ข้าดูแลพวกมัน พวกมันก็จะคงความงดงามดังเดิมและอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป”
“ต่อให้ข้าประสบความลำบากจนต้องขายพวกมัน พวกมันก็ไม่ปริปากบ่น”
“สิ่งไร้ความรู้สึกต่างหากที่จะอยู่ยืนยาวที่สุด”
ทุกถ้อยคำที่ชาจิ่วเอ่ย ทำให้หัวใจของเจียงถิงซวี่ปวดร้าวขึ้นทีละน้อย
เขายากจะจินตนาการได้ว่า ภายใต้ชีวิตที่ดูงดงามสดใสของนางนั้น ซ่อนรอยแผลและหยาดน้ำตาเช่นไรไว้ จึงทำให้นางกลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายและสิ้นหวังเช่นนี้
แม้เจียงถิงซวี่จะอยู่ในด้านมืดของชีวิต แต่เขาไม่อยากให้จิตวิญญาณอันมีชีวิตชีวาของชาจิ่วต้องแปดเปื้อนเงามืดไปด้วย