รุ่งเช้าวันถัดมา ชาจิ่วถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
ชาจิ่วรับสายอย่างสะลึมสะลือ พลางคลำไปพบซองจดหมายใบเล็กที่เจียงถิงซวี่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ
นางมองของข้างในกับข้อความบนกระดาษฝากไว้ ก่อนจะยัดมันใส่เสื้อคลุมอย่างไม่ใส่ใจ
“ฮัลโหล? โทรมาแต่เช้าวันหยุด หากไม่มีเรื่องสำคัญก็อย่าหวังว่าข้าจะอารมณ์ดี” ชาจิ่วกล่าวอย่างหงุดหงิด
“เอ่อ...” เสียงวัยรุ่นชายที่ยังฟังดูอ่อนเยาว์และออกจะเป็นกลางดังมาจากปลายสาย “คอมพิวเตอร์กับเอกสารวิทยานิพนธ์ของเจ้าอยู่กับข้า เรื่องนี้นับว่าสำคัญหรือไม่?”
เขาคือชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มที่ช่วยเขียนวิทยานิพนธ์เมื่อคืน
เมื่อคืนชาจิ่วหายตัวไปกลางคัน บรรดานักศึกษาชายที่นางจ้างมาหลายคนกลัวว่าจะไม่ได้เงิน ทั้งยังหมดความสนใจจะเขียนต่อ พวกเขาจึงรีบย้ายไปที่อื่น มีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ต่อ คอยดูแลทรัพย์สินที่ชาจิ่วเอาไปไม่ทัน และช่วยเขียนวิทยานิพนธ์จนเสร็จ
กระทั่งเช้าวันถัดมา เมื่อผู้จัดการมาถึงบาร์ ชายหนุ่มจึงถามเบอร์โทรศัพท์ของชาจิ่วและโทรหา
ชาจิ่วประหลาดใจอยู่บ้าง
พูดตามตรง นางเตรียมใจไว้แล้วว่าคอมพิวเตอร์คงถูกขายไป เพราะเครื่องของนางเป็นรุ่นที่มีอุปกรณ์ครบครันที่สุด ต่อให้เอาไปขายในตลาดมือสองก็ยังได้เงินเกินหมื่นหยวน
ชายหนุ่มผู้นี้ดูซื่อตรงไม่น้อย
ชาจิ่วมาถึงบาร์ แล้วเห็นชายหนุ่มหน้าตาสะอาดตาสวมเสื้อยืดสีขาวยืนกอดคอมพิวเตอร์กับเอกสารของนางอยู่หน้าประตูจากระยะไกล
“สวัสดีขอรับ คุณหนูเย่” ชายหนุ่มทักทายอย่างสุภาพ
เขามีหน้าตาหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง เครื่องหน้าประณีต ผิวขาวผ่อง