นี่เป็นครั้งที่สองที่ชาจิ่วปฏิเสธเจียงถิงซวี่
ครั้งแรกคือนางปัดผ้าเช็ดหน้าที่เขายื่นให้ในงานศพฮูหยินเย่
ส่วนครั้งนี้ก็คือคืนนี้ นางตั้งกำแพงหนามขึ้นมาปกป้องตนเองอีกครั้ง ผลักไสเขาให้ออกห่างไปไกลนับพันลี้
เจียงถิงซวี่พลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
เขาไม่เคยขึ้นเสียงใส่ชาจิ่วมาก่อน ทว่าคืนนี้กลับอดข่มสีหน้าเย็นชาไม่ได้ น้ำเสียงทั้งเย็นเยียบและแข็งกระด้าง ก่อนสั่งหมิงเฉิงว่า “พาคุณหนูเย่ขึ้นรถ”
หมิงเฉิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวเข้าไปหิ้วชาจิ่วขึ้นมาอย่างกับลูกไก่ตัวหนึ่ง
ชาจิ่ว: “?”
เมื่อใดกันที่เจียงถิงซวี่ผู้สุภาพเรียบร้อยหันมาใช้วิธีบังคับขู่เข็ญเช่นนี้?
เจียงเฉินพยุงเสาไฟไว้ ท้ายทอยยังปวดตุบ ๆ ไม่หาย
เมื่อเห็นชาจิ่วดิ้นรนอยู่ในมือหมิงเฉิง เขาจึงรีบเอ่ยว่า “ให้ข้าไปส่งนางกลับดีหรือไม่? นางฟังข้ามากกว่า”
เจียงเฉินไม่ทันสังเกตว่าหลังจากเขาพูดจบ แววตาเจียงถิงซวี่ก็วาบประกายอันตรายขึ้นมา
“แสดงความใกล้ชิดต่อสตรีโดยฝืนใจนางในที่สาธารณะ นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียนรู้จากตระกูลเจียงตลอดหลายปีมานี้หรือ?” น้ำเสียงเจียงถิงซวี่เย็นชา
เขาหมายถึงการกระทำเมื่อครู่ที่เจียงเฉินโอบเอวชาจิ่วไว้
เจียงเฉินชะงักงัน
หา? เดี๋ยวก่อน คนที่ให้นางย้ายเข้าไปอยู่ในจวนเจียง เพื่อให้ได้ใกล้ชิดและสานสัมพันธ์กับเขามากขึ้น มิใช่เจียงถิงซวี่หรอกหรือ?
แล้วตอนนี้กลับมาตำหนิเขาเรื่องนี้?
หมิงเฉิงยัดชาจิ่วเข้าไปในรถที่จอดอยู่ริมทางอย่างไม่ปรานี
ชาจิ่ว: “ข้ายังมี...”
เจียงถิงซวี่ขมวดคิ้ว “เบามือหน่อย”
หมิงเฉิงตัวแข็งทื่อ ก่อนจะค่อย ๆ จับมือชาจิ่วที่เกาะประตูรถไว้ แล้วโยนนางเข้าไปข้างใน จากนั้นจึงปิดประตู