ชาจิ่วหันกลับไปมอง
เย่จื้อหย่วนยืนอยู่ด้านหลังนาง สีหน้าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
เมื่อคืนเย่เนี่ยนเอินไม่เพียงส่งรูปถ่ายให้เจียงเฉิน หลังจากเจียงเฉินไปจับชู้ถึงที่แล้ว นางยังเล่าเรื่องนี้ให้เย่จื้อหย่วนฟังอีกด้วย
ไม่ยอมปล่อยโอกาสใด ๆ ที่จะทำลายภาพลักษณ์ของชาจิ่วให้สูญเปล่าแม้แต่น้อย
ยามเช้า เย่จื้อหย่วนตื่นขึ้นในโรงแรมใกล้บาร์ พอออกมาก็เห็นชาจิ่วกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกับนักศึกษาหนุ่มในรูปถ่ายเมื่อคืน
ฝ่ายนั้นหนีไปแล้ว นางยังหน้าด้านตามไปอีก!
“เย่ชิงฮวน เจ้ายังรู้จักคำว่าละอายอยู่หรือไม่?”
หากไม่ใช่เพราะอยู่ข้างนอก มีทั้งเด็กและคนชรามองอยู่ เย่จื้อหย่วนคงตบหน้าชาจิ่วไปแล้ว
“เจ้ายังมีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเจียง! ทำเช่นนี้จะทำให้ตระกูลเย่พินาศทั้งตระกูล!”
ชาจิ่วไม่ถามว่าเย่จื้อหย่วนตามมาถึงที่นี่ได้อย่างไร นางไม่ใส่ใจเรื่องนั้นแม้แต่น้อย
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางชอบให้คนมาด่าตั้งแต่เช้าตรู่
“เย่จื้อหย่วน การใช้สมองไม่ต้องเสียเงิน ยามว่างเจ้าช่วยใช้มันให้มากขึ้นหน่อยได้หรือไม่ อย่าเอาแต่ใช้ดวงตาสุนัขคู่นั้น เห็นลมก็คิดว่าฝนตก!”
ชาจิ่วเห็นหน้าเขาก็รำคาญ
“ปากคอเราะร้าย! กลับบ้านกับข้า ให้ท่านพ่อได้เห็นชัด ๆ ว่าเจ้ามีสภาพเช่นไร!” เย่จื้อหย่วนโกรธจัด ยื่นมือจะคว้าแขนนาง
ชาจิ่วไม่เกรงใจแม้แต่น้อย คว้ามือที่เขายื่นมาแล้วทุ่มข้ามไหล่
คุณยายกับเด็กน้อย: “!” นี่อาจารย์ที่ปรึกษา… ควบตำแหน่งครูพละด้วยหรือ?
เย่จื้อหย่วนรู้สึกฟ้าดินพลิกคว่ำ: “?” อะไรพุ่งผ่านไปเมื่อครู่?