ระบบกล่าวว่า “หลังจากเย่เนี่ยนเอินออกจากบริษัทเย่ในปีนั้น นางอาศัยบุญคุณในวัยเยาว์ที่มีต่อเจียงเฉิน จนทำให้เขาแต่งงานกับนาง หลังจากทั้งสองมีบุตรสาวด้วยกัน เจียงเฉินจึงพบว่าบุญคุณครั้งนั้นเป็นเรื่องที่เย่เนี่ยนเอินแอบอ้าง ทั้งสองจึงหย่าขาดจากกัน”
“บุญคุณเรื่องใดหรือ?” ชาจิ่วถามด้วยความสงสัย
ระบบตอบว่า “ตอนเจียงเฉินอายุแปดขวบ เขาพลัดตกลงไปในทะเลสาบที่บ้านตระกูลเย่ บุตรสาวของแม่บ้านคนหนึ่งในตระกูลเย่ช่วยชีวิตเขาไว้ ทว่านางกลับเสียชีวิต ณ ที่นั้น เย่เจิ้นเจียงไม่อยากชดใช้เงิน ทั้งยังไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จึงส่งแม่บ้านกลับไปหาสามีที่ชอบทุบตี พร้อมให้เงินไปเล็กน้อย แม่บ้านร้องทุกข์ไร้หนทาง ทั้งยังถูกกักขังและทุบตี สุดท้ายจึงกระโดดตึกเสียชีวิต”
ชาจิ่วอดด่าไม่ได้ “สารเลว”
“อีกอย่าง บุตรสาวของเจียงเฉินก็ไม่ใช่ลูกของเขา” น้ำเสียงของระบบเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและเวทนาคนโง่เขลา
“เป็นลูกของผู้ทรงอิทธิพลด้านการเงินคนหนึ่ง ต่อให้เย่เนี่ยนเอินแต่งงานกับเจียงเฉินแล้ว นางก็ยังคงคลุกคลีอยู่ในแวดวงผู้ทรงอิทธิพลกลุ่มเดิม”
ชาจิ่วส่ายหน้า “นางเคยชินกับชีวิตสำมะเลเทเมา บริษัทเล็ก ๆ ของเจียงเฉินย่อมสนองความต้องการของนางไม่ได้”
ระบบกล่าวต่อ “หลังหย่าขาด เจียงเฉินก็พาบุตรสาวไปต่างประเทศ ส่วนเย่เนี่ยนเอินลงนามในสัญญาก่อนสมรส จึงไม่ได้รับเงินแม้แต่เหรียญเดียว อีกทั้งภรรยาหลวงของผู้ทรงอิทธิพลยังจ้างคนมาทำร้ายจนนางขาพิการ บัดนี้นางย้ายกลับไปอยู่ในชุมชนแออัดที่มารดาเคยอาศัย หากินด้วยการรับจ้างทั่วไปและขายเรือนร่าง”
ชาจิ่วเลื่อนกระจกรถขึ้น ไม่รู้สึกสงสารเย่เนี่ยนเอินแม้แต่น้อย
เดิมทีเย่เนี่ยนเอินก็เกิดมาในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น เพียงหยุนอวี้ชิงกับเย่เจิ้นเจียงเกิดใจชั่ว สลับตัวนางมาไว้ในตระกูลเย่ที่มั่งคั่ง นางจึงได้เสวยสุขอยู่ช่วงหนึ่ง ทั้งที่ชีวิตงดงามนั้นมิใช่ของนาง