ชาจิ่วยังคงสวมเสื้อเชิ้ตของเขาอยู่
กลิ่นอายของทั้งสองผสานกันอยู่บนเสื้อตัวนั้น เพิ่มพูนบรรยากาศคลุมเครือให้เข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน
ชาจิ่วนั่งอยู่บนตักของเขา แขนทั้งสองโอบรอบลำคอ ก่อนจะจุมพิตคางที่มีหนวดเคราขึ้นจาง ๆ
“เมื่อคืนหลับไม่ดีหรือ...” นางพึมพำแผ่วเบา แฝงความห่วงใยอยู่หลายส่วน
“อืม”
เจียงถิงซวี่พบว่าเสียงของตนแหบพร่าอย่างน่ากลัว
“ข้าไม่ได้นอน เอาแต่คิดอยู่ตลอด” เขากล่าว
“คิดเรื่องอะไรหรือ?”
“คิดว่าจะเห็นแก่ตัว รั้งเจ้าไว้ข้างกายหรือไม่”
ชาจิ่วกัดติ่งหูเขา “แล้วผลที่คิดได้เล่า?”
หว่างคิ้วของเจียงถิงซวี่คลายลง ในดวงตาราวกับมีดวงดาวนับหมื่น
เขายื่นมือไปลูบหลังศีรษะของชาจิ่ว
“ผลก็เป็นอย่างที่เจ้าเห็น” เขากล่าว “ข้าเลือกที่จะเห็นแก่ตัว”
ชาจิ่วยิ้ม ก่อนจะมอบจุมพิตเป็นรางวัลให้เขา
เจียงถิงซวี่ลูบหลังศีรษะนาง ทว่ายังคงมีความกังวลและความหดหู่อยู่บ้าง “ชิงฮวน ขาทั้งสองข้างของข้าคงไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีกแล้ว ทั้งยังไม่อาจมอบลูกให้เจ้าได้”
“แต่นอกจากเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด ข้าล้วนมอบให้เจ้าได้”