ด้วยอานุภาพแห่งเงินทอง ในที่สุดผู้จัดการก็หากลุ่มคนที่มีความรู้ตรงกับความต้องการมาให้ชาจิ่วได้
นักศึกษาชายกลุ่มนี้ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า วันหนึ่งพวกตนจะใช้ความรู้หาเงินในสถานบันเทิงได้
ยามผู้จัดการพาคนเข้าไปในห้องส่วนตัว เย่เนี่ยนเอินที่เดินผ่านมาพอดีเห็นเข้าพอดี
“เย่ชิงฮวน?” เย่เนี่ยนเอินนึกว่าตนมองผิด จึงหยุดฝีเท้าเพื่อเพ่งดูให้แน่ใจ
เป็นนางจริง ๆ
เย่จื้อหย่วนซึ่งเดินนำหน้า กำลังยิ้มประจบส่งหุ้นส่วนทางการค้าเข้าไปในห้องส่วนตัวหรูหรา ครั้นหันกลับมาเห็นเย่เนี่ยนเอินยืนนิ่ง จึงถามว่า “เป็นอะไรไป?”
เย่เนี่ยนเอินถอนสายตากลับมา สีหน้าคืนสู่ปกติ ก่อนคลี่ยิ้มกล่าวว่า “ไม่มีอะไร”
เย่จื้อหย่วนไม่รู้ว่าน้องสาวอีกคนของตนอยู่ที่นี่ด้วย เขาห่วงใยเย่เนี่ยนเอินที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า
“คุณหวังคนนั้นชอบแตะเนื้อต้องตัวสตรี เมื่อเข้าไปแล้วจงอยู่ให้ห่างจากเขา เข้าใจหรือไม่?”
เย่เนี่ยนเอินรับคำอย่างว่าง่าย “พี่ชาย ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร”
เย่จื้อหย่วนถอนใจ “งานเลี้ยงเช่นนี้ ให้บุรุษมาพูดคุยกันก็พอแล้ว เจ้ายืนกรานจะตามมาเรียนรู้ ข้าจึงกังวลอยู่เสมอว่าจะดูแลเจ้าไม่ทั่วถึง”
เย่เนี่ยนเอินกอดแขนเขาแล้วออดอ้อนอย่างชำนาญ คลายความไม่พอใจของเขาลงได้อย่างง่ายดาย
ยามนี้เย่จื้อหย่วนยังไม่รู้ว่าเหตุที่น้องสาวผู้ว่าง่ายตรงหน้าติดตามเขาไปงานเจรจาธุรกิจตามบริษัทต่าง ๆ ก็เพื่อรอวันที่จะเข้ามาแทนที่เขาและรับช่วงกิจการ
เย่เนี่ยนเอินมิได้ต้องการเพียงบริษัทของบิดา นางยังต้องการบริษัทของเย่จื้อหย่วนด้วย
ก่อนเข้าไปในห้องส่วนตัว เย่เนี่ยนเอินส่งภาพที่เพิ่งถ่ายได้ให้เจียงเฉิน
ทั้งยังแนบข้อความไปด้วยว่า “คุณชายเจียง ท่านกับพี่สาวทะเลาะกันหรือเจ้าคะ? สหายของข้าบังเอิญพบเห็นนางดื่มสุราเพียงลำพังอยู่ในสถานบันเทิง...”