เจียงเฉินยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือดจากการถูกตำหนิ
“ไสหัวออกไป”
เจียงถิงซวี่ก้มหน้ามองเอกสาร บ่งบอกว่าไม่ต้องการเห็นเขาอีก
เจียงเฉินเดินออกจากห้องหนังสืออย่างหมดอาลัยตายอยาก โดยไม่ทันสังเกตชาจิ่วที่เดินสวนไหล่กัน
ชาจิ่วยกมือเคาะประตูที่เปิดอยู่เบา ๆ สองครั้ง “สวัสดีเจ้าค่ะ นายท่านเจียง”
“มาแล้วหรือ” เจียงถิงซวี่เงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง ก่อนก้มลงอ่านเอกสารในมืออีกครั้ง “นั่งสิ”
ชาจิ่วนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเจียงถิงซวี่
“ผลสอบเป็นอย่างไรบ้าง” เจียงถิงซวี่ถาม
เขาเพียงถามไถ่เรื่องการเรียนของคนรุ่นหลังอย่างเรียบง่าย ในฐานะผู้อาวุโสคนหนึ่ง
ชาจิ่วตอบตามตรงว่า “ก็พอได้เจ้าค่ะ สอบสองวัน หลับไปสองวัน”
มือที่กำลังพลิกเอกสารของเจียงถิงซวี่ชะงักไป
“เจ้าช่างซื่อตรงเสียจริง”
ชาจิ่วยักไหล่ “ต่อหน้านายท่านเจียง ข้าโกหกไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”
เจียงถิงซวี่ยิ้มน้อย ๆ ความขุ่นมัวระหว่างคิ้วคลายลงบ้างในที่สุด
กล่าวตามตรง ความซื่อตรงเรียบง่ายและตรงไปตรงมาของชาจิ่วทำให้เขาพอใจ
เขาจึงวางงานในมือลง แล้วสบตานางอย่างจริงจัง “เจ้าวางแผนเรื่องอาชีพในอนาคตไว้หรือไม่”
ชาจิ่วตอบโดยไม่ต้องคิด “เป็นสะใภ้ตระกูลเจียงเจ้าค่ะ”
หยาบกระด้าง ตรงไปตรงมา
“การแต่งเข้าตระกูลเจียงไม่ได้หมายความว่าเจ้าต้องละทิ้งความใฝ่ฝัน ตราบใดที่ไม่กระทบผลประโยชน์ของตระกูลเจียง เจ้าก็ทำสิ่งที่อยากทำได้ทั้งนั้น” เจียงถิงซวี่กล่าว
ชาจิ่วเงียบไป ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “ข้าอยากสอบเข้าศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยจิงต้าเจ้าค่ะ”