ระบบกล่าวว่า “เพราะมีเพียงเจ้าที่ฝึกวิชาภายในของประมุขตำหนักอู๋จี๋สำเร็จ นั่นคือเคล็ดวิชาชิงซวี อวี๋ไป๋ธาตุไฟเข้าแทรกจนสิ้นใจ ส่วนหลิงหลงอวี้ยังติดอยู่ที่ขั้นห้าของเคล็ดวิชาชิงซวี มีเพียงเจ้าที่ก้าวเข้าสู่ขั้นแปดแล้ว”
ชาจิ่วเอ่ยว่า “รัศมีของผู้เรียนดีเด่น”
ระบบกล่าวว่า “เพราะฉะนั้นหลิงหลงอวี้จึงริษยาเจ้าอย่างยิ่ง”
ชาจิ่วเห็นสีหน้าภาคภูมิใจของหลิงหลงอวี้แล้ว ก็เห็นด้วยกับความคิดของระบบอย่างลึกซึ้ง
หลิงหลงอวี้มองนางด้วยแววตาประหลาด “เหตุใดเจ้าไม่พูดเล่า หรือว่าริษยาข้า?”
ชาจิ่วตอบว่า “...อืม ริษยาอยู่บ้าง”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หลิงหลงอวี้ก็รู้สึกเบิกบานไปทั้งตัว นางพอใจแล้วจึงไพล่มือไว้ด้านหลังเดินจากไป
ชาจิ่วไม่ได้กลับที่พัก แต่ไปยังหน้าผาที่เหล่าผู้ติดตามอาภรณ์เขียวฝึกฝนอยู่
……
บริเวณหน้าผามีผาสูงชันสองด้าน เชื่อมถึงกันด้วยเส้นเหล็กบางราวเส้นผมเบื้องกลาง ใต้ลงไปคือหุบเหวลึกที่ปกคลุมด้วยหมอกพิษ
ผู้ฝึกฝนต้องอาศัยปลายเท้าแตะเส้นเหล็กเพื่อส่งแรง และใช้วิชาตัวเบาต่อเนื่องไม่ขาดสาย จึงจะข้ามไปถึงอีกฟากของหน้าผาได้สำเร็จ
หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจพลัดตกลงไปจนร่างไร้กระดูก
ชาจิ่วยืนอยู่บนที่สูง ก้มมองลงไป
เหล่าผู้ติดตามอาภรณ์เขียวแบกหินก้อนมหึมา เดินข้ามสะพานเส้นเหล็กไปทีละคน
ในหมู่พวกเขามีเสวียนชางหลันอยู่ด้วย
ทว่าเมื่อเขามาถึงกลางสะพาน กลับพบว่าผู้ติดตามอาภรณ์เขียวที่อยู่ข้างหน้าหยุดนิ่ง
ผู้ติดตามอาภรณ์เขียวที่อยู่ด้านหลังพลันลงมือ
ระบบร้องว่า “แย่แล้ว เสวียนชางหลันถูกขนาบหน้าหลัง!”
เสวียนชางหลันไม่ลนลาน เขาเหวี่ยงหินก้อนมหึมาบนหลังใส่คนตรงหน้า ก่อนตั้งมือเป็นกรงเล็บรับมือคนด้านหลัง
ทั้งสามต่อสู้กันบนสะพานเส้นเหล็ก
เสวียนชางหลันมีฝีมือจากชาติก่อนหนุนเสริม ผู้ติดตามอาภรณ์เขียวทั้งสองจึงไม่ใช่คู่มือของเขาเลย