ดวงตาของเจียงถิงซวี่ค่อย ๆ ลืมขึ้น
ภายใต้สายตาของเขา ชาจิ่วหามุมชมเรื่องสนุกที่ดีที่สุด ก่อนจะนั่งลงอย่างสงบ
นางพอจะรู้แล้วว่าเหตุใดเจียงเฉินจึงถูกลงโทษ
สงสารหรือ?
ไม่สงสาร
เจียงเฉินสมควรแล้ว
หลังถูกเฆี่ยนไปหลายสิบครั้ง ใบหน้าของเจียงเฉินก็ซีดขาว เหงื่อท่วมกายราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
เจียงถิงซวี่เบนสายตากลับมา แล้วมองเจียงเฉินอีกครั้ง
เจียงเฉินเข้าใจความหมายของเขา จึงหันไปคุกเข่าต่อหน้าชาจิ่ว ก้มหน้ากล่าวว่า “ขออภัย เย่ชิงฮวน ข้าทำเรื่องที่ผิดต่อเจ้า ข้ากับเย่เนี่ยนเอินมีสัมพันธ์กันแล้ว”
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อคืนที่โรงสุรา
เขาทะเลาะกับชาจิ่ว จิตใจไม่เบิกบาน จึงเข้าไปดื่มสุราจนเมามาย
ไม่รู้เพราะเหตุใด จึงได้พบกับเย่เนี่ยนเอินเข้า และมีสัมพันธ์กัน
เจียงถิงซวี่เอ่ยขึ้นช้า ๆ “ชิงฮวน เรื่องนี้เป็นความผิดของตระกูลเจียง พวกเรา...”
“ไม่เป็นไร” ชาจิ่วยิ้มพลางกล่าว “ข้าไม่ถือสา การหมั้นหมายยังดำเนินต่อไปได้”
ผู้คนในที่นั้นต่างชะงักงัน
แม้แต่เจียงเฉินก็ยังนึกไม่ถึงว่านางจะให้อภัยได้ง่ายดายถึงเพียงนี้
เจียงถิงซวี่ไม่รู้แล้วว่าควรรู้สึกเช่นไร น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเคร่งขรึม “เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนใจ”
ชาจิ่วกล่าวอย่างใจกว้าง “ข้าไม่ได้ฝืนใจ การแต่งเข้าตระกูลเจียงแต่แรกก็เพราะทรัพย์สินและฐานะของตระกูลเจียง เจียงเฉินจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับข้า ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนอกใจเพียง ‘เล็กน้อย’ เท่านั้น”
ผู้ไม่รัก ย่อมใจกว้างที่สุด
ท่าทีที่ชาจิ่วมีต่อเจียงเฉินในยามนี้ก็เป็นเช่นนั้น