เพื่อปลอบขวัญเจาอินที่ถูกลอบสังหาร วันนี้อวี่เหวินหยวนจึงยังคงประทับค้างคืนที่ตำหนักหย่งเล่อ
กุ้ยเฟยฮุ่ยเรียกได้ว่าขาดทุนทั้งขึ้นทั้งล่อง ครานี้โกรธจนโรคปวดศีรษะกำเริบจริง ๆ
จุดจบของมือสังหารทั้งสามเป็นเช่นไร ชาจิ่วไม่รู้ ที่แน่ ๆ คือไม่เกี่ยวกับนาง และไม่เกี่ยวกับแคว้นอารักขาเหนือ
โชคดีที่ขันทีน้อยผู้เสี่ยงชีวิตปกป้องนายยังมีชีวิตอยู่ ชาจิ่วจึงส่งหมอหลวงไปดูแลรักษาอย่างละเอียด รอให้เขาหายดีแล้วค่อยชดเชยด้วยรางวัล พร้อมเลื่อนตำแหน่งและมอบหมายงานสำคัญให้
ราตรีนั้น
ชาจิ่วนอนหมอบอย่างสงบเสงี่ยมอยู่บนอกของอวี่เหวินหยวน ส่วนอวี่เหวินหยวนอ่านตำราว่าด้วยการปกครองแผ่นดิน ขณะที่นางอ่านนิยายพื้นบ้าน
บรรยากาศช่างกลมกลืนยิ่งนัก
หว่านซิงแอบเข้ามาเปลี่ยนเทียนให้สว่างขึ้น แล้วก็ออกไปอย่างเงียบเชียบ ไม่อยากรบกวนทั้งสอง
หลังปิดประตู จื่อโหรวก็กล่าวเสียงเบาว่า “ด้านนอกมีคนจากตำหนักชุนสี่มาบอกว่า กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงปวดศีรษะกำเริบ อยากเชิญฝ่าบาทเสด็จไปเพคะ”
“ฝ่าบาทมิใช่หมอหลวง จะรักษาโรคปวดศีรษะได้อย่างไร” หว่านซิงแค่นเสียง
วันนี้กุ้ยเฟยฮุ่ยมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ เรื่องมือสังหารเก้าในสิบส่วนย่อมเกี่ยวข้องกับนาง
ยามนี้ยังคิดจะมาแย่งคนอีกหรือ?
ตำหนักหย่งเล่อไม่มีทางเปิดประตูให้นางหรอก
จื่อโหรวลังเล “แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่ ข้าจะออกไปตอบนางเอง”
ภายในห้องบรรทม
ชาจิ่วกอดนิยายไว้อ่านพลางหัวเราะคิกคัก จนอกของอวี่เหวินหยวนสั่นไหวตามไปด้วย
อวี่เหวินหยวนดันศีรษะนางออกอย่างจนใจ “ไปอ่านข้าง ๆ”
ชาจิ่วจงใจเกาะเขาแน่นกว่าเดิม “หม่อมฉันจะอ่านอยู่ตรงนี้”
“กลางวันเจ้ามิใช่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อหรือ? ยามนี้ดูราวกับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น” อวี่เหวินหยวนปรายตามองนาง
เสียงหัวเราะของชาจิ่วพลันหยุดลง
แย่แล้ว ลืมแสร้งทำเป็นตกใจไปเสียสนิท