แม้เสิ่นเป่ยจ้านจะไม่พอใจการแต่งงานครั้งนี้นัก ทว่าถึงอย่างไรนี่ก็เป็นพระกรุณาที่ฮ่องเต้พระราชทานให้
อีกทั้งผู้มาร่วมงานส่วนใหญ่ล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายและผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทของเขาในสนามรบ
เขาจึงไม่สะดวกจะทำหน้าบึ้งใส่ทุกคน สุดท้ายจึงยกไหสุราขึ้นดื่มกับพี่น้องให้เต็มที่
เมื่อเขาเดินผ่านเหล่าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงพร้อมกลิ่นสุราคละคลุ้ง พวกเขาต่างยกมือปิดจมูกแล้วหลบเลี่ยง สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“นี่คือราชบุตรเขยขององค์หญิงเฉิงฮุยหรือ? มองดูหยาบกระด้างยิ่งนัก”
“ได้ยินว่าบรรพบุรุษตระกูลเสิ่นมีพื้นเพเลี้ยงม้า การอบรมในตระกูลตื้นเขิน ล้วนใช้กำลังและชีวิตเข้าแลกความก้าวหน้า มิได้มีรากฐานอันใด จะไม่หยาบกระด้างได้อย่างไร?”
“องค์หญิงเฉิงฮุยสูงศักดิ์ดุจทองกิ่งหยก ทั้งยังเอาแต่ใจและโปรดบุ๋นชังบู๊ บัดนี้แต่งให้เสิ่นสี่ผู้นี้ เกรงว่าจะลำบากไม่น้อย...”
เสิ่นเป่ยจ้านทำราวกับไม่ได้ยินคำวิจารณ์เหล่านั้น
ทว่าพี่น้องที่ติดตามเขามาทนดูไม่ไหว จงใจถ่มน้ำลายใส่คนเหล่านั้นทันทีเมื่อเดินผ่าน
“ขออภัยใต้เท้าทุกท่าน ข้าน้อยมีโรคประจำตัว พอได้ยินเสียงคางคกร้องก็รู้สึกคลื่นเหียนอยากอาเจียน...”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
เสิ่นเป่ยจ้านหันไปมองพี่น้องเหล่านั้น พลางหัวเราะด่าพวกเขาคำหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปยังห้องหอ
เขารู้ดีว่าองค์หญิงเฉิงฮุยไม่ชอบตน
แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินสาวใช้ของนางพูดอยู่หน้าประตูว่า คืนนี้นางจะไปพบชายผู้เป็นพ่อม่าย
ช่างอัปมงคลนัก
ถึงกระนั้นเสิ่นเป่ยจ้านก็ยังแสร้งเมาสุรา ผลักประตูเข้าไป แล้วทิ้งตัวทับชาจิ่วอย่างไม่เกรงใจ
เขาคิดจะเตือนนางด้วยวิธีนี้ว่า คืนนี้อย่าคิดทำอะไรบุ่มบ่ามในจวนแม่ทัพที่มีเวรยามแน่นหนา