ชาจิ่วเอ่ยขึ้นอย่างลำบากใจว่า “ข้าลงไปไม่ไหวแล้ว”
อ้อ ไม่ใช่ว่านางรังเกียจเขา
อารมณ์ของเสิ่นเป่ยจ้านจึงดีขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงก็อ่อนโยนอดทนขึ้น “เป็นอะไรไป?”
“ขาทั้งสองข้างของข้าคล้ายจะถลอกแล้ว”
เสิ่นเป่ยจ้านแทบไม่อยากเชื่อ “...แต่พวกเราเพิ่งวิ่งไปแค่รอบเดียว”
ชาจิ่วจนใจ ยื่นมือทั้งสองข้างไปหาเขา
เสิ่นเป่ยจ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจับเอวนางที่เล็กคอดจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว แล้วอุ้มนางลงจากหลังม้า
ไม่เพียงขาของชาจิ่วจะถลอก ใบหน้ายังมีรอยเลือดหลายสายจากการถูกเศษหินขูดขีด
หลังหมอหญิงทายาให้นางแล้ว ก็อดตำหนิเสิ่นเป่ยจ้านไม่ได้ “ท่านแม่ทัพก็เหลือเกิน องค์หญิงบอบบางเพียงนี้ จะปฏิบัติต่อนางลวกๆ เหมือนพวกชายฉกรรจ์ได้อย่างไร?”
เสิ่นเป่ยจ้านมีความลำบากใจแต่พูดไม่ออก
เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าในโลกนี้ยังมีคนบอบบางถึงเพียงนี้ แค่ให้ลมพัดผ่านก็ยังบาดเจ็บได้!
ทว่าเมื่อเห็นชาจิ่วนั่งนิ่งๆ ให้หมอหญิงทายา ในใจเสิ่นเป่ยจ้านก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง
บังเอิญว่าผ้าม่านกระโจมถูกเปิดออก แสงอาทิตย์จากด้านนอกสาดเข้ามา พอดีตกกระทบบนใบหน้าชาจิ่ว ทำให้เสิ่นเป่ยจ้านเห็นผิวพรรณที่ละเอียดอ่อนราวกับแตะเพียงนิดก็แตกสลายของนางได้ชัดเจน
ผิวเนียนละเอียดเกลี้ยงเกลา ไร้ตำหนิ เผยสีชมพูระเรื่อจางๆ เมื่ออยู่ใต้แสงอาทิตย์ยังมองเห็นขนอ่อนเล็กละเอียดแทบจะโปร่งใส
ช่างคล้ายผลท้อสุกงอมที่ทั้งเย้ายวนและน่าลิ้มลอง ชวนให้ผู้คนอยากชิมสักคำ
เสิ่นเป่ยจ้านพลันรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ชาจิ่วกำลังฟังคำกำชับของหมอหญิง ระบบก็ปรากฏขึ้นมาเตือนว่า “ค่าความรู้สึกดีของเสิ่นเป่ยจ้านเพิ่มถึง 20 เปอร์เซ็นต์แล้ว ชาจ๋า พยายามต่อไปนะ”
ชาจิ่วไม่คิดเลยว่าสองวันนี้จะเพิ่มขึ้นได้มากถึงเพียงนี้
ต้องฉวยจังหวะตอนที่ยังได้ผล
“ท่านแม่ทัพ อานม้าตัวนี้ยังแข็งไปสักหน่อยสำหรับข้า หากเปลี่ยนเป็นแบบที่นุ่มกว่านี้อาจจะดีกว่า” แววตาชาจิ่ววูบไหว ก่อนจะมองไปยังเสิ่นเป่ยจ้าน “ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพพอจะมีเวลาพาข้าไปเลือกหรือไม่?”