เจียงถิงซวี่รู้สึกว่านางเหมือนเม่นตัวน้อย
เม่นมีสัญชาตญาณระแวดระวังต่อสิ่งรอบข้าง เมื่อได้รับความกระทบกระเทือนก็จะชูหนามแข็งแหลมขึ้นมาปกป้องตนเอง
แต่เมื่อนางพบว่าสิ่งนั้นคือความห่วงใยอันหวังดี นางก็จะเขินอาย พลิกเผยท้องอันอ่อนนุ่มให้ผู้ที่ห่วงใยลูบไล้ตามใจ
บางทีตระกูลเย่กับเจียงเฉินอาจพูดไม่ผิด นางเป็นคนไม่ใช้สมอง ตรงไปตรงมา และเรียบง่าย
ทว่าเจียงถิงซวี่ซึ่งใช้ชีวิตกว่าครึ่งอยู่ท่ามกลางเล่ห์กลและการคำนวณ กลับชื่นชอบนิสัยเช่นนี้ของนางยิ่งนัก
“ขออภัย ช่องทางติดต่อของคุณชายเจียงเป็นความลับ” องครักษ์ที่อยู่ข้างกายเจียงถิงซวี่ปฏิเสธ
พวกเขาล้วนผ่านการฝึกฝนมาแล้ว การปฏิเสธไม่ให้ผู้อื่นรบกวนคุณชายเจียงและสอบถามช่องทางติดต่อนั้นอยู่ในขอบเขตหน้าที่เช่นกัน
“หมิงเฉิง เอานามบัตรของข้าให้นาง” จู่ ๆ เจียงถิงซวี่ก็เอ่ยขึ้น
“เอ๊ะ?” องครักษ์ที่ถูกเรียกว่าหมิงเฉิงใช้เวลาหลายอึดใจกว่าจะได้สติ “ขอรับ คุณชายเจียง”
แม้จะไม่เข้าใจ แต่เขาก็หยิบนามบัตรออกมายื่นให้ชาจิ่วอย่างรวดเร็ว
ชาจิ่วรับนามบัตรมาด้วยความซาบซึ้ง “คุณชายเจียง ปกติข้าจะไม่รบกวนท่าน”
เจียงถิงซวี่กลับกล่าวว่า “ไม่เป็นไร หากคิดถึงมารดาเมื่อใด ก็โทรหาข้าได้”
เขายิ้มบาง ๆ พยักหน้าลานาง
ชาจิ่วนิ่งงันไป
กระทั่งรถแล่นห่างออกไป นางจึงเอ่ยกับระบบด้วยความรู้สึกชื่นชมว่า “เจียงถิงซวี่ดูเป็นคนอ่อนโยนมาก”
……
ระหว่างทางกลับตระกูลเย่ แม้สีหน้าบิดาเย่จะไม่สู้ดีนัก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ก่อนจะหลอกล่อให้ชาจิ่วลงนามในสัญญาสละมรดกของนายหญิงเย่ เขายังคงรักษาภาพลักษณ์บิดาผู้เมตตารักใคร่บุตรสาวเอาไว้
ทว่าเย่จื้อหย่วนเติบโตในต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้ยังตั้งบริษัทของตนเองขึ้นมา เขาจึงไม่ชอบวิธีเรียกร้องความสนใจของชาจิ่วอย่างยิ่ง
เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเย่ รอให้เย่เนี่ยนเอินขึ้นไปข้างบนแล้ว เขาจึงเริ่มซักถามชาจิ่ว