คนของตระกูลเจียงมารับชาจิ่วไป
คนตระกูลเย่ไม่รู้ความใน จึงต่างมีความคิดเป็นของตน
แม้เย่จื้อหย่วนจะไม่ชอบน้องสาวคนนี้ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ หากเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียงแล้วทำอะไรบุ่มบ่ามจนล่วงเกินเจียงถิงซวี่ เกรงว่าคงไม่ถึงตายก็ต้องเจ็บหนัก
ส่วนบิดาตระกูลเย่กลับเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา “ดูท่าคุณชายเจียงจะชอบชิงฮวนมาก ไม่รู้ว่านางจะช่วยแย่งชิงโครงการเมืองปี้ไห่ของตระกูลเจียงมาให้ตระกูลเย่ได้หรือไม่”
เย่เนี่ยนเอินยืนเงียบอยู่บนระเบียงเล็กชั้นสอง มองแสงไฟจากรถที่เลือนหายไปตรงปลายถนน
นางไม่รู้ว่าเหตุใดตระกูลเจียงจึงพาชาจิ่วไป
แต่หวังให้อีกฝ่ายตายอยู่ที่นั่น
เช่นนี้ คนที่นางต้องจัดการก็เหลือเพียงเย่จื้อหย่วนคนเดียว
……
รถแล่นไปตามถนนที่คดเคี้ยวโอบล้อมภูเขา ก่อนมุ่งขึ้นสู่คฤหาสน์หรูบนยอดเขา
ภูเขาทั้งลูกนี้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่ตระกูลเจียงซื้อไว้ ในยามที่เศรษฐกิจโดยรวมซบเซาเมื่อหลายปีก่อน ตระกูลเจียงยังมีกำลังพอจะครอบครองสถานที่ฮวงจุ้ยชั้นเลิศเช่นนี้
ย่อมเห็นได้ว่ารากฐานของตระกูลนี้ลึกล้ำเพียงใด
พ่อบ้านเฉินเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาพาชาจิ่วไปยังห้องใหม่ที่เพิ่งจัดเตรียมเสร็จ
“คุณหนูเย่ ของในห้องล้วนเป็นของใหม่ เชิญใช้ได้ตามสบาย หากยังต้องการสิ่งใด ก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ”
พ่อบ้านเฉินเป็นคนใจดีและเป็นมิตร
“ขอบคุณท่านลุงเฉิน”
ชาจิ่วยืนพิงกรอบประตูห้อง พลางกวาดตามองการตกแต่งด้านในอย่างเงียบงัน
ห้องเรียบง่าย ทว่าสิ่งของที่จำเป็นล้วนมีพร้อม
แสงไฟสีเหลืองนวลอ่อนโยนและให้ความรู้สึกอบอุ่น
ในอากาศยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกมะลิ
บนโต๊ะมีซองเอกสารวางอยู่ ภายในบรรจุเอกสารที่ต้องใช้ในการสอบวันพรุ่งนี้ ส่วนบัตรเข้าสอบก็พิมพ์ขึ้นใหม่แล้ว