ดวงตาของชาจิ่วพลันแดงก่ำ
ทว่านางยังคงเป็นดั่งสัตว์ตัวน้อยที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง พยายามชูหนามป้องกันตัวขึ้นมาอย่างสุดกำลัง “ในเมื่อสกุลเจียงตัดสินใจถอนหมั้นกับข้าแล้ว คุณชายเจียงยังจะเสแสร้งแสดงความห่วงใยข้าไปไย?”
“ถอนหมั้น?” เจียงถิงซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “สกุลเจียงเคยพูดว่าจะถอนหมั้นตั้งแต่เมื่อใด?”
“เมื่อหลายวันก่อน” น้ำเสียงของชาจิ่วทั้งเย็นชาและน้อยใจ “หลังจากมารดาข้าหลับตาจากไป”
แววตาของเจียงถิงซวี่หม่นลง
เขาเอียงหน้าออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดข้างกาย “ไปเรียกเจียงเฉินมา”
ชาจิ่วฟังออกว่าเขาไม่พอใจ
และนั่นก็เป็นสิ่งที่นางต้องการ
สกุลเจียงเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมานับร้อยปีในเมืองหลวง ทั้งรับราชการและทำการค้า มีบุคคลยิ่งใหญ่ถือกำเนิดขึ้นมากมาย ให้ความสำคัญกับคำว่า “บุญคุณ” และ “คุณธรรม” เป็นอย่างยิ่ง
เจียงถิงซวี่ไม่มีวันยอมให้เจียงเฉินทำเรื่องถอนหมั้นเป็นแน่
ยิ่งอีกฝ่ายเป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้
เจียงเฉินที่ถูกเรียกมารู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
แม้เขาจะเป็นบุตรบุญธรรมของเจียงถิงซวี่ และปกติทุกคนต่างเคารพยกย่องเขา
แต่ลึกๆ แล้ว เขายังคงหวาดเกรงและห่างเหินต่อบิดาบุญธรรมผู้มีอำนาจสูงส่งคนนี้อย่างยิ่ง
เพราะเจียงถิงซวี่เข้มงวดกับเขามาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิตประจำวันหรือการเรียนรู้เพื่อเตรียมเป็นผู้สืบทอด
แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำตำหนิไม่พอใจจากเจียงถิงซวี่ว่า “เจียงเฉิน เจ้ายังห่างชั้นอยู่อีกมาก”
เมื่อเวลาผ่านไป ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเจียงถิงซวี่ เจียงเฉินจึงมักกังวลว่าตนเองทำสิ่งใดผิดพลาดจนทำให้บิดาบุญธรรมผู้นี้โกรธหรือไม่
เมื่อเจียงเฉินเห็นชาจิ่วอยู่ด้วย แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที