เสวียนชางหลันเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ชาจิ่วกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา
“เลือกเจ้าแล้วกัน”
นางสบตาเสวียนชางหลันตรง ๆ ทำตามคำมั่นที่ให้ไว้ตรงหน้าผาในวันนั้น
เสวียนไป๋อวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
เขาต่างหากที่ได้อันดับหนึ่ง!
อีกทั้งใบหน้าของเขายังคล้ายอวี๋ไป๋ถึงเพียงนั้น
แต่เหตุใดนางจึงเลือกเลือดชั่วของคนทรยศแทน?
ประมุขตำหนักอู๋จี๋เองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าชาจิ่วจะข้ามเสวียนไป๋อวี๋ไปเลือกคนอื่น
หลิงหลงอวี้ดีใจจนแทบคลั่ง นางมองเสวียนไป๋อวี๋ด้วยสีหน้าราวกับมั่นใจว่าเขาต้องตกเป็นของตน “เจ้าเป็นของข้าแล้ว”
ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลิงหลงอวี้ผู้ชื่นชอบบุรุษรูปงามไม่มีทางปล่อยชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่อยู่ข้างกายไปแม้แต่คนเดียว
หากเสวียนไป๋อวี๋กลายเป็นศิษย์ของนาง ย่อมหนีไม่พ้นเช่นกัน
นับแต่เสวียนไป๋อวี๋มาถึงตำหนักอู๋จี๋ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหวาดหวั่น
เสียงแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของชาจิ่ว “ความแค้นที่เสวียนเยว่หลงเหลืออยู่ ยังเหลือร้อยละ 98”
ชาจิ่วรำพึงในใจ “ลดลงไป 2 จุด ดูท่าการเล่นงานเสวียนไป๋อวี๋จะเป็นหนทางหนึ่งในการลดความแค้น”
“ช้าก่อน” ประมุขตำหนักอู๋จี๋เสนอความเห็นอีกข้อ “เสวียนเยว่ เจ้าเก็บคนอันดับหนึ่งและสองไว้เป็นศิษย์ทั้งคู่เถิด ไป๋อวี๋มีพรสวรรค์พอใช้ ให้เขาติดตามเจ้าเรียนเคล็ดวิชาชิงซวี จะได้ไม่สิ้นเปลืองคนมีความสามารถ”
เสวียนไป๋อวี๋จึงค่อยผ่อนลมหายใจ
หลิงหลงอวี้ยังไม่ยอมรับ “ท่านอาจารย์ ไหนบอกว่าคนละคนอย่างไรเล่า!”
ประมุขตำหนักอู๋จี๋ตำหนิ “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เคล็ดวิชาชิงซวีขั้นห้าของเจ้าเคยก้าวหน้าบ้างหรือไม่? ต่อให้เป็นต้นกล้าที่ดีเพียงใด หากติดตามเจ้า ก็เท่ากับสิ้นเปลืองพรสวรรค์!”
หลิงหลงอวี้ถูกอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพตำหนิต่อหน้า ดวงตาพลันเอ่อคลอด้วยน้ำตา
ชาจิ่วไม่ใส่ใจเลยว่าเสวียนไป๋อวี๋จะไปอยู่ที่ใด