“เซียวเหวินเกอ เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ตายอีก?” เสิ่นฉื่อซู่กรีดร้อง
เซียวเหวินเกอกระชากนางเข้าไปในตรอกไร้ผู้คน สีหน้าเย็นชาอำมหิต “เจ้าอยากให้ข้าตายนักหรือ?”
เซียวเหวินเกอในยามนี้ไม่เหลือเค้าความหล่อเหลาสง่างามดังวันวานอีกแล้ว ดวงตาข้างหนึ่งบอด หูซ้ายแหว่งไปครึ่งหนึ่ง ผิวหนังบนใบหน้าและร่างกายดำคล้ำหยาบกร้าน สวมเสื้อผ้าหยาบกระด้าง ดูตกอับอย่างยิ่ง
วันนั้นในป่าเขา หนิงฉางถิงแทงทะลุอกซ้ายของเขาจริง
ทว่าหัวใจของเซียวเหวินเกอแตกต่างจากคนทั่วไป มันอยู่ทางด้านขวา เขาจึงรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด
เรื่องนี้มีเพียงเขา แม่ค้าผู้แซ่เซียว และเสิ่นฉื่อซู่ที่รู้
เซียวเหวินเกอยึดถือเสิ่นฉื่อซู่เป็นภรรยาของตนไปชั่วชีวิตมาโดยตลอด ไม่คาดคิดว่านางจะใจดำถึงเพียงนี้ ถึงกับทำแท้งลูกของพวกเขา แล้วยอมขายตัวให้หนิงฉางถิงเพื่อไต่เต้า!
นั่นเป็นฝาแฝดชายหญิงเชียวนะ!
แม่ค้าผู้แซ่เซียวโศกเศร้าเกินทน มีเวลาพอเพียงแค่บอกเล่าความชั่วที่เสิ่นฉื่อซู่ก่อให้เซียวเหวินเกอฟัง ก่อนสิ้นใจจากไป
เซียวเหวินเกอคั่งแค้นอย่างยิ่ง เสิ่นฉื่อซู่เปลี่ยนชื่อแซ่หลบซ่อนตัวถึงหกปี เขาก็ตามหานางอยู่นานถึงหกปีเช่นกัน!
ดวงตาแดงก่ำของเขาจับจ้องผ้าแดงในมือเสิ่นฉื่อซู่ ก่อนถามอย่างเคียดแค้น “ครานี้เจ้าคิดจะแต่งให้ผู้ใดอีก? พ่อค้าหลวงผู้นั้นที่อายุห้าสิบแล้วยังไม่มีบุตร ฟันเหลืองเต็มปากใช่หรือไม่?”
“ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าสมปรารถนา!”
เซียวเหวินเกอกระชากนาง ตั้งใจจะลากตัวไป
ใครจะคิดว่าคำตอบที่ได้รับกลับเป็นเสิ่นฉื่อซู่คว้ามีดสั้นเย็นเฉียบเล่มหนึ่ง แทงเข้าที่อกขวาของเขาอย่างแรง
“เจ้า!” เซียวเหวินเกอถอยโซเซอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนพิงกำแพงแล้วทรุดลงกับพื้น