“ข้าไม่ได้กินยาเม็ดของไจ้ฮวาถัว”
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฮูหยินโหวหนิง หนิงฉางถิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคราวนั้นอย่างละเอียด หลังพบโจรภูเขาที่อารามเฉิงเอิน เขาได้นำยาเม็ดนั้นมาใช้รักษาบาดแผลจากดาบบนแผ่นหลังของชาจิ่วอย่างไร
ฮูหยินโหวหนิงรู้สึกหลากหลายจนยากจะบรรยาย “เช่นนั้นโรคไร้ทายาทของเจ้าไม่เคยหายดีเลยหรือ? การเกิดมาของรุ่ยเอ๋อร์เป็นเพราะเยี่ยนซูก็มีร่างกายที่ตั้งครรภ์ง่ายหรือ?”
นางอดผิดหวังไม่ได้
อย่างไรเสีย โรคของหนิงฉางถิงก็ติดตัวมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ฮูหยินโหวหนิงรู้สึกผิดมาโดยตลอดหลายปี
นางนึกว่ายาของไจ้ฮวาถัวทำให้บุตรชายกลับมาเป็นปกติ หนี้ค้างคาในใจเมื่อครั้งนั้นได้รับการชดเชยแล้ว
ไม่คาดคิดว่าท้ายที่สุดจะเป็นเพียงความยินดีเก้อ
เมื่อหญิงชราได้ยินเรื่องนี้ กลับมีสติแจ่มชัดยิ่งนัก
“ซูอวิ๋น คนเราไม่ควรได้คืบจะเอาศอก แต่ก่อนพวกเราปรารถนาเพียงให้ฉางถิงปลอดภัย จวนโหวราบรื่น ทว่าบัดนี้ทั้งจวนโหวรุ่งโรจน์เกียรติยศ รุ่ยเอ๋อร์ก็ถือกำเนิดขึ้นแล้ว เจ้ายังมีสิ่งใดไม่พอใจอีก?”
ฮูหยินโหวหนิงฟังแล้วก็ค่อย ๆ เข้าใจขึ้นมา
โรคไร้ทายาทรักษาไม่หายแล้วอย่างไร? สวรรค์ประทานเยี่ยนซูให้ฉางถิง ประทานรุ่ยเอ๋อร์ให้จวนโหว วาสนาของจวนโหวจิ้งหย่วนมิได้ลดน้อยลง กลับมีแต่วันเวลาที่ดีขึ้นทุกที
เมื่อนึกได้เช่นนี้ ฮูหยินโหวหนิงก็ไม่เอ่ยเรื่องรับอนุภรรยาอีก กลับยิ่งปฏิบัติต่อชาจิ่วดียิ่งขึ้น
หากมีผู้ใดเกลี้ยกล่อมให้นางรับอนุภรรยาให้หนิงฉางถิง นางก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่น ไม่คิดเป็นอื่น
ตั้งแต่เรื่องเริ่มต้นจนจบ หนิงฉางถิงไม่ทำให้ชาจิ่วต้องลำบากใจแม้แต่น้อย
ระบบอดทอดถอนใจไม่ได้ “ข้านึกว่าเจ้าจะเปิดศึกแม่ผัวลูกสะใภ้กับฮูหยินโหวหนิงสักสามร้อยกระบวนท่าเสียอีก”