บทของอีกากับองค์หญิงถูกชาจิ่วแก้ไขจนพลิกผันไปโดยสิ้นเชิง
เทพชื่อฉื้อตามคำขอของชาจิ่ว แปลงกายเป็นองค์รัชทายาท
บิดามารดาของเฉินชิงเหอยังคงรับรองแขกอยู่ในงานเลี้ยง ทว่ากลับเห็นเทพชื่อฉื้อซึ่งแปลงเป็น “องค์รัชทายาท” กำลังโกรธเกรี้ยว อุ้มองค์หญิงที่ร่ำไห้สะอึกสะอื้นเดินออกจากจวนเฉิน
“เตรียมรถม้าให้เรา กลับวัง” ความสูงส่งเย็นชาของเทพชื่อฉื้อติดตัวมาแต่กำเนิด เมื่อรับบทองค์รัชทายาทจึงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแม้แต่น้อย
สองสามีภรรยาตระกูลเฉินกับแขกเหรื่อต่างตะลึงงัน งานเลี้ยงที่ครึกครื้นพลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา
“นี่... นี่มัน...” ใต้เท้าเฉินกับฮูหยินเฉินสบตากันอย่างจนปัญญา ไม่รู้ควรทำเช่นไร
“องค์รัชทายาท วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของชิงเหอกับองค์หญิง พระองค์พาองค์หญิงไปเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
คำพูดของใต้เท้าเฉินเจือความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้าง แขกเหรื่อพากันกระซิบกระซาบ
“ถึงจะเป็นองค์รัชทายาทก็ใช่ว่าจะทำตามอำเภอใจได้”
“เฮ้อ องค์รัชทายาททั้งเลอะเลือนไร้ความสามารถ ทั้งสำมะเลเทเมา เรื่องไร้เหตุผลเช่นนี้ทำมาน้อยเสียเมื่อไร ย่อมไม่เห็นตระกูลเฉินอยู่ในสายตา”
“องค์ชายรองยังทรงปราดเปรื่องกว่า...”
แม้ใต้เท้าเฉินจะลนลานอยู่บ้างในตอนแรก แต่ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ได้ เขาจงใจใช้วาจาชักนำ ให้ภาพลักษณ์ไร้เหตุผลขององค์รัชทายาทหยั่งรากในใจผู้คนยิ่งขึ้น
ภายนอกตระกูลเฉินดูเหมือนจะอภิเษกองค์หญิง ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ ๆ ขององค์รัชทายาท ทว่าแท้จริงแล้วพวกเขาลอบเข้าพวกกับองค์ชายรอง