อีกากลายเป็นปีศาจจำแลง สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้หลากหลาย
เขาแปลงกายเป็นเด็กหนุ่มรูปงาม
ชาจิ่วส่ายหน้า “ข้าไม่ต้องการร่างนี้”
เขาเปลี่ยนเป็นองครักษ์ผู้เคร่งขรึมอีกครั้ง
ชาจิ่วยังคงส่ายหน้า
นางเงยหน้าขึ้น แววตาเศร้าสร้อย “เจ้ารู้ว่าข้าต้องการสิ่งใด และรู้ด้วยว่าข้าอยากพบผู้ใด”
เขาลังเล ยื่นมือหมายเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนาง
ชาจิ่วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หลบมือเขาได้ทัน
ทั้งสองต่างหยั่งเชิงกันเงียบ ๆ
ท้ายที่สุด เขาก็ยอมจำนน
แสงสีทองเจิดจ้าพลันปรากฏ เขากลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมของเทพชื่อฉื้อ
โครงหน้าของเขายังคงงดงามราวภาพสลัก ทว่าไม่ไร้อารมณ์ดังเดิมอีกต่อไป กลับมีความรู้สึกที่อดกลั้นซ่อนอยู่หลายส่วน
“ตามข้าออกจากแดนมายา” ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก
เขามองออกว่าวิญญาณของชาจิ่วได้รับความเสียหายเล็กน้อย เพราะติดอยู่ในแดนมายามานาน
เขาต้องพานางออกไปโดยเร็ว แล้วใช้โลหิตเทพฟื้นฟูวิญญาณ
ชาจิ่วกลับยิ้มทั้งน้ำตา “เหตุใดข้าต้องไปด้วย? ที่ข้ามายังแดนมายาแห่งนี้ ก็เพื่อหยั่งรู้ใจเจ้าให้ทะลุปรุโปร่ง”
เทพชื่อฉื้อชะงัก “ว่าอย่างไรนะ?”
ชาจิ่วกล่าวอย่างขมขื่น “แผนที่ขุนเขาธารารู้ถึงความยึดติดของข้า จึงใช้รูปลักษณ์ของเจ้าสร้างมารในใจให้ข้า”
“ข้าตัดใจจากเจ้าไม่ได้ จึงไม่อาจเลือกหนทางอื่น และหนีไม่พ้นจุดจบที่แดนมายากำหนดไว้”
“บางทีเมื่อถึงวันหนึ่ง ข้าหยั่งรู้และปล่อยวางความรักอันน่าเวทนาที่มีต่อเจ้าได้ จนลืมเจ้าไปจนหมดสิ้น ข้าก็คงออกจากแดนมายาได้กระมัง”