เรื่ององค์หญิงทำให้ฝ่าบาทพิโรธดุจสายฟ้าฟาด ทรงยกเลิกสัญญาหมั้นระหว่างเฉินชิงเหอกับองค์หญิง อีกทั้งยังปลดเขาจากตำแหน่งด้วยความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง
ตำแหน่งขุนนางที่เขาอุตส่าห์ประจบเอาใจสตรีจนได้มา บัดนี้กลับสูญสิ้นไปเสียแล้ว
ผู้คนตามตรอกซอกซอยต่างพากันพูดถึงเรื่องขบขันที่เฉินชิงเหอไม่อาจร่วมหลับนอนกับสตรีได้
คนตระกูลเฉินร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข เร่งให้เฉินชิงเหอเข้าวังไปขอขมาทันที เพื่อกอบกู้พระทัยองค์หญิงกลับคืนมา
ยามนี้องค์หญิงกำลังเอนกายอยู่ในอ้อมแขนเทพชื่อฉื้อ กินองุ่นอย่างสบายอารมณ์
เฉินชิงเหอมองผ่านม่านกั้นแล้วรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
แม้องค์รัชทายาทกับองค์หญิงจะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แต่ท่าทางแนบชิดเช่นนี้ดูสนิทสนมเกินไปหรือไม่?
สายตาเย็นเยียบคู่หนึ่งพุ่งตรงมาปะทะกับแววตาที่แอบมองของเฉินชิงเหอ
ผู้ที่มองมาเป็นองค์รัชทายาทนั่นเอง
เฉินชิงเหอตกใจ รีบก้มศีรษะขอขมา “องค์หญิง คืนนั้นความผิดทั้งปวงเป็นเพราะกระหม่อมดื่มสุรามากเกินไป จึงไม่รู้จักทะนุถนอมสตรี การที่กระหม่อมได้อภิเษกกับองค์หญิงนับเป็นวาสนาใหญ่หลวง กระหม่อมดีใจจน...”
“แต่เจ้าไร้สมรรถภาพ หรือจะให้เปิ่นกงอภิเษกกับคนไร้ความสามารถอย่างนั้นหรือ?” ชาจิ่วหัวเราะเยาะ วาจาไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
ใบหน้าของเฉินชิงเหอเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์หญิงผู้เคยอ่อนโยนและเอาใจใส่ ถึงเปลี่ยนเป็นคนพูดจาบีบคั้นผู้อื่นเช่นนี้
“กระหม่อม...กระหม่อมมิได้ไร้สมรรถภาพ อาจเป็นเพราะช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมงานอภิเษกมากเกินไป...” เฉินชิงเหอยังคงหาข้อแก้ตัว