เพราะมีเรื่องให้คิดอยู่ในใจ คืนนั้นอ้วนลิ่งฮวาจึงนอนไม่ค่อยหลับ ฝันสะเปะสะปะไปหมด พอเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็สะดุ้งตื่น
ข้างนอกฟ้ายังมืดสนิท รอบด้านเงียบกริบ
เสียงหายใจของเฉินไช่ที่อยู่ข้างกายสม่ำเสมอ หลับสนิททีเดียว
อีกด้านของม่านผ้าขาด ๆ มีเสียงเฉินฮุ่ยพลิกตัวดังแว่วมา เตียงที่เขานอนเป็นเตียงที่เฉินฮวาใช้ก้อนหินกับแผ่นไม้มาประกอบขึ้นมา ขนาดพอดีกับตัวเขาคนเดียว เพราะไม่ค่อยแข็งแรงนัก พอพลิกตัวทีไรแผ่นไม้ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น
อ้วนลิ่งฮวายังไม่รีบลุกขึ้น นอนหลับตาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
การหางานทำให้คนในบ้านเป็นเรื่องสำคัญ
คนในครอบครัวมีมากมายขนาดนี้ อาศัยแค่ทำมาหากินกับผืนดินและรอฟ้าประทานอาหาร ก็แค่พอประทังชีวิตไปวัน ๆ หากเป็นเมื่อก่อนนางคงคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ แต่พอได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของคนธรรมดาในโลกนั้น นางถึงได้รู้ว่าแบบนั้นต่างหากถึงเรียกว่าใช้ชีวิต!
ไก่ข้างนอกขันอยู่หลายครั้ง ขอบฟ้าเริ่มสว่างรำไร ภายในลานบ้านมีเสียงเคลื่อนไหวขึ้นมา
อ้วนลิ่งฮวาลืมตาแล้วลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา
เฉินไช่พลิกตัว ถามทั้งที่ยังงัวเงียว่า “แม่ เช้าขนาดนี้แล้วหรือ?”
“อืม” อ้วนลิ่งฮวาลดเสียงลง “นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
แต่เฉินไช่ก็นอนไม่หลับแล้ว จึงลุกตามขึ้นมา วันนี้แม่จะไปดินแดนเซียน ต้องอีกสองวันกว่าจะกลับ นางรู้สึกไม่อยากให้ไป ตั้งแต่โตมาขนาดนี้ แม่ยังไม่เคยห่างจากนางนานขนาดนี้มาก่อน
พอออกจากห้อง เจิ้งเสี่ยวหมานก็กำลังเดินไปทางห้องครัว เห็นนางออกมาก็ถามว่า “แม่ หนูจะไปทำอาหารเช้า แม่อยากกินอะไรไหม?”
อ้วนลิ่งฮวาโบกมือ “วันนี้ไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวข้าซื้อกลับมาเอง”
พูดจบก็ล้วงเงินย่อยปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อด้านใน นับออกมาหลายใบแล้วเก็บติดตัวไว้ จากนั้นหยิบไหดินเผาใบใหญ่ที่สะอาดจากมุมห้องครัว ใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง ก่อนกลับเข้าห้องแล้วเข้าไปในห้วงมิติ
พอลืมตาอีกครั้ง นางก็มาโผล่ในที่เงียบสงบซึ่งกลับถึงบ้านเมื่อวานแล้ว
ตอนนี้คนเดินถนนยังไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นคนที่กำลังไปทำงานกะเช้า
อ้วนลิ่งฮวาหิ้วไหดินเผากับตะกร้า เดินไปทางตลาดสด แถวนั้นมีร้านขายอาหารเช้าหลายร้าน ขายของสารพัดอย่าง