จิวเพ่ย์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูตื่นเต้นเล็กน้อย «คุณป้าหวัง นั่นพระเอกของเรื่องนี้ ฉินหลินจือ! สองปีมานี้เขาถ่ายละครดังเปรี้ยงไปตั้งสองเรื่อง แม่ผมตามดูทุกคืนเลย ไม่รู้ว่าผมจะขอลายเซ็นเขาได้ไหม»
อ้วนลิ่งฮวาจ้องมองคนคนนั้น แต่ก็มองไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษ จะให้พูดถึงจุดเด่น ก็คงมีแค่สูงกว่าคนส่วนใหญ่ ผิวขาวกว่า หน้าตาดีกว่า ดูเหมือนคุณชายที่เกิดในตระกูลร่ำรวย
เธอได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้อง เรียกอะไรสักอย่างว่า «พี่ชาย» กับ «ฉันรักคุณ» คนคนนั้นโบกมือให้ แต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวด้านในท่ามกลางฝูงชนที่ห้อมล้อม
อ้วนลิ่งฮวารู้สึกแปลกใจ จึงถามว่า «พวกนั้นกำลังทำอะไรกัน?» ทำไมถึงมีคนเช็ดน้ำตาด้วยล่ะ?
จิวเพ่ย์ตอบว่า «พวกนั้นเป็นแฟนคลับ ตามมาหาเขาโดยเฉพาะ ดาราดังแบบนี้ไปที่ไหนก็มีแฟนคลับตามไปด้วย»
อ้วนลิ่งฮวางุนงงอยู่บ้าง แฟนคลับ? ฟังดูเหมือนของกินอย่างหนึ่งเลย
แต่เหตุใดพวกเขาถึงต้องวิ่งตามคนคนเดียว แถมยังตะโกนเสียงดังขนาดนั้นด้วย ทำไปเพื่ออะไรกันนะ?
แต่เธอแค่บ่นพึมพำในใจ ไม่ได้พูดออกมา
ฉากของจิวเพ่ย์ถ่ายเสร็จได้ตอนบ่าย เขาบอกอ้วนลิ่งฮวาไว้แล้วก็ไปเตรียมตัว
อ้วนลิ่งฮวาเดินเล่นอยู่ในกองถ่าย ระหว่างนั้นยังได้ยืนดูฉินหลินจือถ่ายหลายฉาก ฉากที่ถ่ายในร่มยังไม่เป็นไร แต่ถ้าออกไปถ่ายข้างนอก ก็มักได้ยินเสียงกรีดร้องของ «แฟนคลับ» ดังมาจากที่ไกล ๆ
ฉินหลินจือให้ผู้ช่วยไปบอกผู้กำกับ พอเห็นผู้กำกับพยักหน้าก็เดินออกไปข้างนอก
อ้วนลิ่งฮวาเห็นดังนั้น จึงเดินตามไปด้วย
พอแฟนคลับเห็นฉินหลินจือเดินมาทางพวกเธอ เสียงกรีดร้องก็ยิ่งดังสนั่น อ้วนลิ่งฮวาเห็นฉินหลินจือเซ็นชื่อให้แฟน ๆ ด้วยรอยยิ้มอยู่ไกล ๆ แต่ปฏิเสธของขวัญที่พวกเธอยื่นให้ ตอนเดินกลับยังหันมาตะโกนเสียงดังว่า «เชื่อฟังกันหน่อย รีบกลับไปได้แล้ว!»