หวังเหลียนฮวาตอบกลับไปว่า “ยังอยู่ มีอะไรเหรอ?”
เฉียนจินยวี่โทรเสียงมาหาเธอทันที
“เหลียนฮวา ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เมื่อวานเพื่อนร่วมชั้นของลูกสาวมาที่บ้าน พวกเธอคุยกันถึงเรื่องที่ช่วงนี้ลูกฉันไปเข้าวงการตุ๊กตาอะไรสักอย่าง ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลย หลังจากนั้นลูกก็บอกว่าเพื่อนซื้อเสื้อผ้าชุดหนึ่งให้ตุ๊กตาของตัวเอง ราคา 1,200 หยวน!”
“หา? 1,200 หยวนเหรอ?” หวังเหลียนฮวาไม่รู้ว่าคำว่า “วงการตุ๊กตา” หมายถึงอะไร ยังนึกว่าเป็นเด็กที่เพื่อนคนนั้นคลอดออกมาจริง ๆ พอลองคิดดูว่าเสื้อผ้าของเด็กตัวเล็ก ๆ ชุดหนึ่งราคา 1,200 หยวนก็รู้สึกว่าแพงลิบ
“ใช่ไหมล่ะ! พอได้ยินว่าแพงขนาดนั้น ฉันก็สงสัยขึ้นมาเลยถามว่าเอามาด้วยหรือเปล่า เธอไม่ได้เอามา แต่มีรูปอยู่ในโทรศัพท์มือถือ ฉันลองดูแล้วก็สวยดีนะ แต่ตัวเล็กนิดเดียวเอง ลูกสาวฉันยังบอกอีกว่านี่ไม่นับว่าแพงอะไรด้วยซ้ำ ในอินเทอร์เน็ตมีขายกันตั้งหลายหมื่นหยวน!
“จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงเสื้อตัวเล็กที่เธอเคยเอาให้ดูขึ้นมา เธอเคยบอกว่าอยากลองขายในอินเทอร์เน็ตไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยเอารูปให้เด็กคนนั้นดู พอเห็นปุ๊บก็ชอบมาก ถามฉันว่าซื้อจากไหน ฉันบอกว่าลูกของเพื่อนทำเอง ไม่รู้ว่าขายไปหรือยัง เธอก็อ้อนวอนให้ฉันช่วยถามขนาดให้หน่อย ถ้าใส่ได้จะขายให้เธอไหม เธอยินดีจ่าย 360 หยวนซื้อเลย”
“หา?” หวังเหลียนฮวานึกถึงเสื้อตัวเล็กที่เฉินฮุ่ยทำ ถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด พอได้ยินราคาแล้วก็อึ้งไปทันที
เฉียนจินยวี่พูดต่อ “ฉันคิดว่า ของทำมือแบบนี้ขึ้นอยู่กับว่าคนซื้อรู้สึกว่าคุ้มแค่ไหน เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก จะขายเท่าไรก็ขาย ฉันจะบอกเธอแบบนั้น”