“ต่อไปเรามาดูชะตากรรมของตัวละครยายหวังกันบ้าง เธอเป็นบ่าวหญิงใช้แรงงาน ในจวนไม่มีใครชายตามองด้วยซ้ำ แม้แต่สาวใช้ตัวเล็ก ๆ พออารมณ์เสียก็ยังมาระบายใส่เธอ วันหนึ่งเธอบังเอิญทำบางอย่างเข้า จึงถูกย้ายไปทำงานที่เรือนหลักของฮูหยินใหญ่ ฮูหยินใหญ่ถามเธอสองสามคำ แล้วให้เสื้อผ้าเก่าสองชุดกับขนม เธอก็กลายเป็นบ่าวที่ภักดีที่สุดของฮูหยินใหญ่
“เพราะอย่างนั้น พอภายหลังได้ยินว่าฮูหยินรองรังแกฮูหยินใหญ่ สิ่งเดียวที่เธอคิดก็คือ ‘ข้าจะล้างแค้นให้ฮูหยินใหญ่ ระบายความแค้นแทนท่าน’”
“ขอแทรกตรงนี้ก่อนนะ ฉันไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ยายหวังทำถูกต้อง เธอทำผิดแน่นอน!
“แต่ถ้ามองจากมุมของเธอ การคิดแบบนั้นก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล เธอถูกคนอื่นใช้เป็นหมากโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว นี่ก็เป็นเรื่องปกติ ยังไงเธอก็เป็นแค่บ่าวใช้แรงงานที่อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว
“ก่อนจะถูกตีจนตาย ยายหวังเห็นฮูหยินใหญ่มาถึง เธอเหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้าย จึงมองไปทางฮูหยินใหญ่ แล้วก็เห็นแววตาของอีกฝ่าย เป็นแววตารังเกียจเหมือนกำลังมองแมลงสาบ ยายหวังชะงักงันไปทันที”
“เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดตรงไหน แต่ก็ไม่ขัดขืน ไม่แม้แต่จะเอ่ยแก้ตัวสักคำ เพราะอีกฝ่ายคือฮูหยินใหญ่ เธอคิดไม่ตก แต่ไม่เป็นไร เธอยอมรับชะตากรรม
“ฉากที่ฉันอยากชมที่สุดก็คือตรงนี้ หวังเหลียนฮวาถ่ายทอดความรู้สึกจากตกตะลึงไปจนถึงยอมรับชะตากรรมออกมาได้ดีมาก ความรู้สึกยอมจำนนนี้ทำให้ตัวละครตัวเล็ก ๆ มีมิติขึ้นมาทันที ก่อนดูฉากนี้ ฉันคิดว่าตัวละครนี้โง่เง่า ไม่ใช่ตัวสำคัญอะไร แต่พอดูจบ ความรู้สึกที่มีต่อตัวละครนี้ก็ซับซ้อนขึ้นมาทันที”
“เหมือนตัวละครกระดาษที่จู่ ๆ ก็มีชีวิตขึ้นมา” เหล่าชุยพูดพลางวางภาพแม่ม่ายร้องไห้เรียกคนตายกับยายหวังไว้เคียงกันบนหน้าจอ