เฉินเหวินหลงรออยู่ก่อนแล้ว เขายื่นมือเล็ก ๆ ออกมา อ้วนลิ่งฮวาหยิบให้เขาหนึ่งกำมือ เด็กชายประคองไว้ด้วยสองมือ แล้วคาบชิ้นหนึ่งเข้าปาก กินไปยิ้มไป ดูซื่อบื้อสุด ๆ
เฉินหว่านซีก็ยื่นมือออกมาเหมือนกัน เธอเพิ่งอายุสามขวบกว่า ตัวเล็ก ระบบย่อยอาหารยิ่งอ่อนแอ อ้วนลิ่งฮวาจึงให้เธอแค่ชิ้นเล็ก ๆ เด็กหญิงยัดเข้าปากทันที ยิ้มจนเห็นฟันแทบไม่เห็นตา ดูเหมือนลูกแมวแอบขโมยกินปลาไม่มีผิด
ส่วนอีกสองคน เฉินเล่อซีอายุสองขวบ เหลียงฟางเจิ้งอายุขวบกว่า ทั้งคู่ร่างกายอ่อนแอและเจ็บป่วยบ่อย ของมันเยิ้มแบบนี้จึงไม่ให้กิน
เฉินไช่กับเฉินฮุ่ยก็เข้ามาใกล้ คนละกำมือแล้วนั่งขนาบซ้ายขวา เคี้ยวดังกรุบ ๆ
อ้วนลิ่งฮวาเรียกคนอื่น ๆ มากินด้วย เฉินฮวากำลังเหลาไม้ เตรียมซ่อมโต๊ะในห้องโถง เฉินเจี๋ยกำลังผ่าฟืน ส่วนเหลียงฉางโหยวกำลังตักน้ำใส่โอ่ง พอเห็นเธอเรียก ทุกคนก็โบกมือบอกว่าไม่ชอบกิน เอาแต่บอกให้แม่ชอบก็กินเยอะ ๆ
ที่ไหนกันล่ะว่าไม่ชอบกิน แค่เสียดาย อยากเก็บไว้ให้คนในบ้านกินมากกว่า
อ้วนลิ่งฮวาไม่ได้คะยั้นคะยอ อย่างไรเสียต่อไปก็จะมีให้กินบ่อย ๆ สักวันพวกเขาก็คงชินเอง
เธอกินไปพลางเล่าเรื่องที่พบเจอมาวันนี้ในดินแดนเซียนไปพลาง
“วันนี้ข้าไปซื้อผัก ได้ยินคุณยายสองคนคุยกันว่ามีคนแจกไข่ไก่ฟรีอยู่ทางนั้น”
เฉินเจี๋ยหูผึ่งทันที “ฟรีเหรอ?”
“ใช่ ฟรี ไปนั่งตรงนั้นสักพัก ให้เขานวดให้ เสร็จแล้วก็ได้ไข่ไก่สามฟอง” อ้วนลิ่งฮวาหยิบกากหมูใส่ปากอีกชิ้น “ข้าก็เลยไป”
ไล้จิ้งฟางเดินออกมาจากห้องครัว “แม่คะ นวดคืออะไรเหรอ?”
อ้วนลิ่งฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็เอาสายคาดเอวผูกไว้ สายนั่นจะร้อนขึ้นแล้วก็สั่น สั่นไปสั่นมาก็สบายดี พอสั่นเสร็จเขาก็ให้ไข่ไก่”
เฉินอิงโผล่หน้ามาถาม “ไม่ต้องจ่ายเงินจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ต้องจ่ายจริง ๆ” อ้วนลิ่งฮวาบอก “เขายังถามข้าว่าจะซื้อสายนั่นไหม ราคา 399 หยวน ข้าบอกว่าไม่เอา เขาก็ไม่โกรธ ยังให้ไข่ไก่เหมือนเดิม”
เฉินเจี๋ยจุ๊ปากสองที “สมกับเป็นดินแดนเซียนจริง ๆ มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วย”
เฉินไช่พูดอย่างอิจฉา “ถ้าพวกเราไปได้ก็ดีสิ คนละสามฟอง บ้านเราจะได้วันละกี่ฟองนะ?”