“วันที่ 8 เหมาะแก่การเซ่นไหว้ ซ่อมแซมและก่อสร้าง รวมถึงการยกคานขึ้นเสา ยามเที่ยงสามเค่อ ดวงอาทิตย์อยู่กลางฟ้า พลังหยางกำลังแรงที่สุด กำหนดเวลานี้เลย”
ซินแสฮวงจุ้ยหรี่ตาพลิกปฏิทินอยู่นาน ก่อนใช้เล็บขีดลงบนกระดาษหนึ่งรอย
เฉินฮวาพับกระดาษแดงที่เขียนวันที่ไว้อย่างระมัดระวัง แล้วสอดเก็บไว้ในอกเสื้อ พอกลับถึงบ้านก็เอาให้หวังเหลียนฮวาดู “แม่ ได้วันแล้วครับ! แม่ดูสิ วันที่ 8!”
หวังเหลียนฮวาพยักหน้า “ไปจัดการได้เลย ของที่ต้องเตรียมก็ห้ามขาดแม้แต่อย่างเดียว”
เฉินฮวารับคำ แล้วช่วยคนในบ้านวางแผนกัน มีทั้งผ้าแพรแดง เหรียญทองแดง ถุงธัญพืช ประทัด รวมถึงขนมกับถั่วลิสงสำหรับโปรยตอนยกคาน...
“ของมีจุกจิกอยู่บ้าง แต่สองวันนี้ก็น่าจะเตรียมครบค่ะ” เฉินอิงพูดเสริม แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี
ข่าวเรื่องตระกูลเฉินจะยกคานขึ้นเสาในวันที่ 8 แพร่ไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ชั่วขณะนั้นผู้คนจากหัวหมู่บ้านไปจนถึงท้ายหมู่บ้านต่างก็พูดถึงเรื่องนี้
“ตระกูลเฉินนี่รุ่งเรืองจริง ๆ บ้านใหม่สร้างได้โอ่อ่ากว่าบ้านใครทั้งนั้น!” คนพูดมีน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉาปนขุ่นเคือง
หญิงชราคนหนึ่งถามเสียงเบา “ได้ยินหรือยัง? ตระกูลเฉินยังเปิดร้านในเมือง แถมได้คบหากับผู้มีอำนาจด้วย!”
คนข้าง ๆ พูดอย่างดูแคลน “ฉันได้ยินลูกชายคนโตเล่าตั้งนานแล้ว เขาขยันไปส่งของที่สุด เฉินต้าหลางก็เอ็นดูเขามาก เขาบอกว่าตระกูลเฉินจะรับคนไปเป็นลูกจ้างในเมืองด้วยนะ!”