หวังเหลียนฮวายิ้มพลางพูดกับหลิวซานเหนียงว่า “ฉันไม่เอาพิธีคุกเข่ากราบอาจารย์อะไรพวกนั้นหรอก แต่ของขอบคุณพวกนี้เธอต้องรับไว้นะ ช่วงหลายวันนี้ฉันเรียนร้องไห้คร่ำครวญกับเธอ เธอก็เป็นอาจารย์ฉันครึ่งหนึ่งแล้ว ฉันจะตั้งใจเรียน ไม่ทำให้เธอขายหน้าแน่นอน”
เป็นอาจารย์ครึ่งหนึ่งก็ยังนับว่าเป็นอาจารย์ นี่หมายถึงต่อไปทั้งสองครอบครัวจะไปมาหาสู่กันฉันญาติมิตร
ดวงตาของหลิวซานเหนียงเป็นประกาย
เธอรีบเก็บของบนโต๊ะซ่อนไว้ก่อน จากนั้นกลับมาดื่มน้ำอึกหนึ่งแล้วพูดว่า “ก็ได้ ในเมื่อเธอตั้งใจขนาดนี้ ฉันจะสอนวิชาจริงให้สักหน่อย แต่ขอพูดไว้ก่อนนะ ถ้าเรียนไม่รู้เรื่องก็อย่ามาโทษที่ฉันด่า”
หวังเหลียนฮวาตอบว่า “ถ้าฉันเรียนไม่ดี เธอด่าได้เต็มที่เลย”
“เธอพูดเองนะ” หลิวซานเหนียงยิ้มหน้าบาน พลางเก็บข้าวของ อุปกรณ์ของเธอเรียบง่าย มีผ้าดำผืนหนึ่ง ผ้าขนหนูสีขาวหนึ่งผืน และกระดิ่งทองแดงหนึ่งใบ ทั้งหมดใส่ห่อผ้าเล็ก ๆ ให้หลิวหงอวี้สะพาย ก่อนทั้งสามจะออกจากบ้าน
พวกเธอมุ่งหน้าไปทางท้ายหมู่บ้าน เดินผ่านไร่นาแล้วมาถึงป่าละเมาะเล็ก ๆ ที่มีต้นไม้ขึ้นห่าง ๆ กัน
แถวนี้แทบไม่มีคน เงียบสงบ แดดเริ่มร้อนจัด แต่บริเวณนี้ยังไม่โดนแดดเผา
หลิวซานเหนียงบอกหลิวหงอวี้ว่า “หงอวี้ ลองร้องสักช่วงให้อาหญิงเหลียนฮวาฟังหน่อย จะได้ฟังฝีมือเธอ”
หลิวหงอวี้ขานรับเสียงใสโดยไม่ประหม่า เดินไปยืนกลางลานโล่ง เอาผ้าดำคลุมหัว พาดผ้าขนหนูสีขาวไว้บนแขน สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะร้องว่า—
“แม่ผู้แสนอาภัพของลูกเอ๋ย—ทำไมถึงจากไปเสียแล้วล่ะ—”
ฝูงนกหลายตัวตกใจ กระพือปีกพึ่บพั่บพุ่งขึ้นฟ้า ก่อนบินหนีไปอย่างลนลาน
หวังเหลียนฮวาก็ตกใจจนขนลุกเกรียว หนังศีรษะรู้สึกเหมือนผมตั้งชันขึ้นมาเอง
เสียงร้องของหลิวหงอวี้ได้รับการถ่ายทอดจากหลิวซานเหนียงมาอย่างแท้จริง ทั้งแหลมทั้งเล็ก ลากเสียงยาว เศร้าโศกและโศกเศร้าสร้อย แต่ก็มีบางอย่างต่างจากหลิวซานเหนียงอยู่เล็กน้อย หวังเหลียนฮวาอธิบายไม่ถูก หากต้องเปรียบเทียบ ก็คงเหมือนมีใครโยนมีดขึ้นกลางอากาศอย่างแรง