หลังถอดเครื่องสำอางแล้ว หวังเหลียนฮวาก็หามุมนั่งเหม่ออยู่
ไม่รู้ทำไม ในใจเธอเอาแต่คิดถึงยายหวัง
ไม่ใช่ว่าเธอคิดว่าสิ่งที่ยายหวังทำถูกต้อง
เธอรู้ว่ายายหวังทำไม่ถูก แต่คนซื่อ ๆ อย่างนั้นผ่านความยากลำบากมาทั้งชีวิต พอมีใครดีกับเธอสักหน่อย เธอก็พร้อมทุ่มเทชีวิตเพื่ออีกฝ่าย พอคิดถึงจุดจบที่ถูกม้วนใส่เสื่อฟางเก่า ๆ แล้วนำไปทิ้ง หวังเหลียนฮวาก็รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย
ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ ก็มีคนเดินเข้ามาถามว่า “ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม”
หวังเหลียนฮวาเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็พบว่าเป็นอาจารย์จางเสี่ยวเหวินที่รับบทฮูหยินใหญ่
เธอรีบลุกขึ้นขยับที่ให้ “ได้สิ ได้เลย อาจารย์จางนั่งเร็ว”
จางเสี่ยวเหวินยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องเรียกอาจารย์หรอก เรียกฉันว่าเสี่ยวเหวินก็ได้”
หวังเหลียนฮวาจึงตอบว่า “อ๊ะ ได้เลย อาจารย์เสี่ยวเหวิน”
จางเสี่ยวเหวินไม่ได้แก้คำเรียกอีก แล้วชวนคุยเล่น “ฉากที่ถ่ายไปเมื่อกี้เธอแสดงได้ดีมากเลย”
หวังเหลียนฮวารีบโบกมือถ่อมตัว “ไม่หรอก ข้าแค่แสดงไปเรื่อยเท่านั้น อาจารย์เสี่ยวเหวินแสดงได้ดีกว่าอีก พอเห็นสีหน้าของท่าน ข้าก็รู้สึกราวกับตัวเองเป็นยายหวังจริง ๆ”
จางเสี่ยวเหวินยิ้ม “ฉันก็รู้สึกเหมือนกันนะ พอเห็นยายหวังที่เธอแสดง ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฮูหยินใหญ่จริง ๆ”
ทั้งสองต่างชมกันไปมาจนหัวเราะ แล้วก็ชวนกันคุยเรื่อยเปื่อย
พอจางเสี่ยวเหวินรู้ว่าเธอเพิ่งเริ่มเข้าวงการแสดงได้ไม่นาน ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง